ขณะที่ผู้ชมในช่องแชตกำลังงุนงง เสิ่นเจิงกับเฉียนเฉียนก็วุ่นวายเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ฝูงวัวสามเขาอย่างลับ ๆ
โดยเฉพาะหลังจากเห็นอีเมลที่ฟ่านเฉินส่งมา เสิ่นเจิงก็ยิ่งมั่นใจขึ้นอีกหลายส่วน
เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้มืดแล้ว เขาหันกลับมามองน้องสาว “เฉียนเฉียน เธอ...”
เฉียนเฉียนยังทำเหมือนเดิม กอดขาพี่ชายแน่นไม่ยอมปล่อย
“เฉียนเฉียนไม่ไป เฉียนเฉียนจะช่วยพี่จัดการวัวตัวใหญ่!”
ฮวาฮวาที่อยู่ข้างหลังงับชายเสื้อของเฉียนเฉียนไว้ ไม่ยอมปล่อยเหมือนกัน
เห็นเจ้าตัวน้อยน่ารักทั้งสอง เสิ่นเจิงก็ใจอ่อนลง
แต่สีหน้าภายนอกยังต้องทำเป็นเคร่งขรึม
“อยู่ต่อได้ แต่ต้องเชื่อฟังพี่”
เฉียนเฉียนรีบพยักหน้ารัว “เฉียนเฉียนจะเชื่อฟังแน่นอน!”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองไปทางซ้ายอย่างรู้สึกผิด
เชื่อฟังแค่ครึ่งเดียว ก็นับว่าเชื่อฟังเหมือนกันใช่ไหม
ยามค่ำคืนมาเยือน เสิ่นเจิงตรวจสอบอุปกรณ์
ระเบิดที่ฟ่านเฉินทำขึ้นเองมีเพียง 3 ลูก แต่ละลูกต้องใช้อย่างระมัดระวัง
ดาบถังที่เขาใช้ประจำกับมีดทหารเหน็บอยู่ข้างเอว ส่วนปืนพกก็อยู่ตรงสะโพก
เขาเข้ามาในแดนรกร้างตั้งนานแล้ว เพิ่งหาได้แค่ปืนพกหนึ่งกระบอกกับกระสุน 20 นัด ตอนนี้เหลือเพียง 9 นัด
ส่วนเฉียนเฉียนเพิ่งเข้ามาได้ 7 วัน กลับหาได้ทั้งปืนกลมือ พลั่วช่างสนาม มีดล่าสัตว์สั้น และหน้าไม้ทหาร
แถมยังมีกระสุนเต็มลัง
เสิ่นเจิงจะใช้ปืนกลมือยิงกดดันจนฆ่าราชันวัวสามเขาก็ได้
แต่บนทุ่งหญ้ายังมีอสูรกลายพันธุ์อยู่อีกไม่น้อย จะสิ้นเปลืองแบบนั้นไม่ได้
ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด
เฉียนเฉียนสบตาพี่ชาย ก่อนหยิบลังใหญ่ใบหนึ่งออกจากเป้ ข้างในเต็มไปด้วยกระสุน