ตอนนี้เฉียนเฉียนอยากหาหีบสมบัติสักสิบแปดใบ แล้วเอามาใส่จนกระเป๋าเป้ของตัวเองเต็มแทบแย่
พอพี่ชายมาถึง จะได้เอาของอร่อยมากมายให้เขากินจนอิ่ม
ฮวาฮวาหลับตาสัมผัสรอบตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
「เจ้านาย แถวนี้ไม่มีแล้ว」
เฉียนเฉียนแสดงความผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด 「ก็ได้」
「แต่ว่า...」ฮวาฮวาเงยหน้ากลม ๆ ขึ้น
「ฉันสัมผัสได้ว่าแถวนี้มีของที่เจ้านายกินได้ อยู่เป็นผืนใหญ่เลย」
เฉียนเฉียนเชื่อฮวาฮวามาก
「งั้นรีบไปกันเถอะ」
วันนี้เฉียนเฉียนก็กระตือรือร้นมาก ตั้งใจจะหาอาหารอร่อย ๆ ให้ได้เยอะขึ้น
ฮวาฮวายังคงเดินนำขบวน ขนบนตัวของมันเปลี่ยนเป็นสีทองเข้มขึ้นเล็กน้อย
ในป่า เฉียนเฉียนตัวสีชมพูกับฮวาฮวาตัวสีทองโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
เดินผ่านต้นไม้ใหญ่ไปหลายต้น เฉียนเฉียนก็เห็นกระรอกตัวเล็ก ๆ หลายตัวกระโดดข้ามกิ่งไม้ไปอย่างเลือนราง
หน้าตาคล้ายกระรอกบนดาวคราม ดูไม่มีท่าทีเป็นศัตรู
「ฮวาฮวา ทำไมพวกมันไม่โจมตีพวกเราล่ะ？」
สัตว์ตัวเล็ก ๆ ในแดนรกร้างดุร้ายกันทั้งนั้น พอเห็นเฉียนเฉียนก็พุ่งเข้ามาโจมตี
แต่แปลกที่วันนี้สัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่เจอ ดูเป็นมิตรกันขึ้นไม่น้อย
เพียงแต่เฉียนเฉียนฟังไม่เข้าใจว่าพวกมันพูดอะไรกัน
เธอทำได้แค่สัมผัสอารมณ์ของพวกมัน
ฮวาฮวาหันกลับมามองเฉียนเฉียน แววเสียงเจือความจนใจ
「เจ้านาย ฉันเป็นลูกแมวที่เพิ่งเกิดได้แค่ 3 วันเอง」
เฉียนเฉียนยื่นปาก เธอรู้สึกว่าตั้งแต่ฮวาฮวาพูดได้ มันก็ไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
「แต่เธอเป็นแมวท้องถิ่น ส่วนเฉียนเฉียนเป็นคนต่างถิ่น」