มือของเฉียนเฉียนคลายออก ฮวาฮวาก็ร่วงลงไป
“เมี้ยว~ (แน่นอนว่าฉันพูดอยู่~)”
ตอนนี้เฉียนเฉียนมั่นใจแล้วว่า ตัวเองได้ยินฮวาฮวาพูดจริง ๆ
ก่อนหน้านี้แม้เธอจะเข้าใจว่าฮวาฮวาหมายถึงอะไร แต่มันเป็นเพียงความรู้สึกอย่างหนึ่ง
ไม่เหมือนกับการได้ยินชัด ๆ ด้วยหู
เฉียนเฉียนรู้สึกแปลกใหม่มาก จึงลูบหูสองข้างเล็ก ๆ ของฮวาฮวา
“จริงด้วย ได้ยินชัดมากเลย วิเศษจัง พูดอีกสักสองสามประโยคสิ”
พูดพลางลูบคางฮวาฮวา เกามันให้คันเล่น
ฮวาฮวานอนแผ่สบายอยู่บนพื้น ส่งเสียงครางในลำคอ
“เมี้ยว~ (สบายจัง เกาอีกสิ)”
คนกับแมวเล่นกันอยู่นานกว่าจะยอมหยุด
ตอนนี้เฉียนเฉียนสงสัยมากว่า ในเมื่อเธอได้ยินฮวาฮวาพูด แล้วจะฟังเจ้าลิงใหญ่รู้เรื่องด้วยหรือเปล่า
แต่คงต้องรอให้เจอเจ้าลิงใหญ่ก่อนแล้วค่อยถาม
“ฮวาฮวา ตอนเช้าอยากกินอะไร?”
เฉียนเฉียนหยิบของกินที่มีออกมาทั้งหมด “จะดื่มนม หรือกินเนื้อ?”
ฮวาฮวากระโจนเข้าใส่อย่างอดใจไม่ไหว “ท่านแมวโตแล้ว ต้องกินเนื้อ!”
แต่กลิ่นนมก็หอมมาก ฮวาฮวาเองก็อยากดื่มเหมือนกัน
เฉียนเฉียนไม่หวงของกิน “ได้ งั้นทำทั้งสองอย่างเลย”
เมื่อก่อนเธอเคยเล่นเกมพ่อแม่ลูก ตอนนี้ชงนมผงกับต้มเนื้อให้ตัวเองได้คล่องแล้ว
เธอวางหม้อ เติมน้ำ แล้วหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงไป
จากนั้นก็ชงนมใส่ขวดจนเต็ม แล้วแบ่งให้ฮวาฮวาครึ่งหนึ่ง
เพราะมีขวดนมแค่ขวดเดียว เฉียนเฉียนจึงต้องหยิบกล่องข้าวมาเทนมใส่