เมื่อกลับมาถึงไร่ข้าวโพด เฉียนเฉียนก็เห็นกองข้าวโพดสูงเท่าภูเขาเล็ก ๆ หลายกองวางรวมกันอยู่
เธอยื่นมือออกไป เก็บพวกมันกลับเข้าเป้
เสี่ยวจินเห็นภาพนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่พอมองอีกทีก็ยังรู้สึกมหัศจรรย์อยู่ดี
จนถึงตอนนี้ มันก็ยังไม่รู้ว่าเฉียนเฉียนเป็นเผ่าพันธุ์อะไร เพราะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
“เสี่ยวจิน ฮวาฮวาเจอของดีเข้าแล้ว นายช่วยพวกเราได้ไหม?”
เฉียนเฉียนเล่าเรื่องสระน้ำให้ฟัง ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายระยิบระยับ เธอมองเสี่ยวจินอย่างคาดหวัง
“นายต้องมีวิธีใช่ไหม?”
เมื่อถูกดวงตาเป็นประกายสองคู่จ้องมอง เสี่ยวจินก็ยิ้มเขิน ๆ
“สระน้ำที่พวกเธอพูดถึง คงเป็นสระตรงโน้นสินะ”
เฉียนเฉียนพยักหน้าหงึก ๆ “ใช่แล้ว ที่นั่นมีดอกบัวเยอะแยะเลย”
เสี่ยวจินเข้าใจทันที
“สระน้ำนั่นเป็นถิ่นของคางคกห้าขา อสูรกลายพันธุ์ระดับหนึ่ง นิสัยแย่มาก”
ปกติมันไม่เคยปล่อยให้ฝูงลิงเข้าใกล้สระน้ำเลย
เพราะคางคกห้าขามีพิษไปทั่วทั้งตัว น้ำในสระนั่นจึงมีพิษด้วย
แค่ดื่มเข้าไปก็จะถูกพิษจนตายในเวลาไม่นาน
เฉียนเฉียนกับฮวาฮวาสบตากัน “แต่พวกเราไม่เห็นอะไรเลยนะ”
เสี่ยวจินคาดเดา “บางทีคางคกห้าขาอาจได้ยินข่าวแล้วหนีไป ยังไม่กลับมาก็ได้”
“น่าเสียดาย ฉันช่วยพวกเธอไม่ได้ น้ำที่นั่นมีพิษ ไม่มีใครกล้าแตะหรอก”
เฉียนเฉียนรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย
โชคดีที่เธอกับฮวาฮวาไม่ได้ผลีผลามลงน้ำ
ฮวาฮวายังไม่อยากยอมแพ้ มันสัมผัสได้ว่าสมบัติในสระน้ำสุกงอมแล้ว
ถ้าปล่อยไว้อีกสองวัน ไม่แน่ว่าอาจถูกเจ้าตัวร้ายอื่นแย่งไป