เฉียนเฉียนเดินงัวเงียออกมาจากเต็นท์ แล้วโบกมือทักเสี่ยวจินที่อยู่ไม่ไกล
“เสี่ยวจิน อรุณสวัสดิ์!”
เสี่ยวจินพยักหน้าให้เธอ แล้วเลียนแบบคำพูดของเธอ “อรุณสวัสดิ์”
ต้นหยกแก้วหลิวหลีไหวกิ่งไปมา ใบไม้กระทบกันเกิดเสียง “กริ๊งกร๊าง”
“เฉียนเฉียน อรุณสวัสดิ์~”
เฉียนเฉียนวิ่งเข้าไปหาอย่างร่าเริง โอบกอดลำต้นของมัน “เสี่ยวอวี้ อรุณสวัสดิ์!”
หลังจากวันนี้ เธอก็จะได้เจอพี่ชายแล้ว เฉียนเฉียนจึงอารมณ์ดีตั้งแต่เช้าตรู่
เธอร่าเริงเหมือนนกน้อย ส่งเสียงจ้อไม่หยุด บอกว่าห่างหายจากการได้คุยกับพี่ชายมานานแสนนานแล้ว
“อืม วันนี้จะรอพี่ชายอยู่ตลอดเลยไหม?”
เฉียนเฉียนส่ายหน้า กำหมัดขวาแล้วให้กำลังใจตัวเอง “ไม่ล่ะ เฉียนเฉียนต้องพยายามแย่งคืนที่หนึ่งให้ได้!”
ถึงพ่อจะบอกว่า มิตรภาพต้องมาก่อน การแข่งขันเป็นเรื่องรอง
แต่เฉียนเฉียนไม่ใช่คนนั้นนี่นา เธอไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขาสักหน่อย
เฉียนเฉียนคิดว่า ที่หนึ่งเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องแย่งกลับมาให้ได้
เพื่อการนั้น เมื่อคืนเธอจึงดูแผนที่อยู่พักใหญ่ จดจำตำแหน่งจุดทรัพยากรหลายแห่งในบริเวณใกล้เคียงไว้
“เสี่ยวจิน วันนี้จะไปหาอะไรกินกับเฉียนเฉียนไหม?”
หลังพยัคฆ์ชาดมาถึง อสูรกลายพันธุ์จำนวนมากก็หนีไป
พ่อบอกว่าในอาณาเขตของพวกมันต้องยังเหลือเสบียงอีกไม่น้อย
ก่อนที่พวกมันจะกลับมา พวกเธอแวะไปค้นหาแถวนี้ได้
พอดีเลย เฉียนเฉียนหมายตาไร่ข้าวโพดแห่งหนึ่งไว้แล้ว
“พวกเราไปหักข้าวโพดกลับมากันดีไหม?”
เสี่ยวจินรู้จักไร่ข้าวโพดแห่งนี้ดี เมื่อก่อนมันเป็นอาณาเขตของฝูงวัวสามเขา