“เชื่อฉันขนาดนี้ ไม่กลัวหรือว่าฉันจะรักษาไม่ได้เหมือนกัน”
สวีหลินยิ้มถามกลับ น้ำเสียงของเธอฟังดูสบาย ๆ ไม่ใส่ใจ จนท่านเกอเลิกคิ้วขึ้น
ต่างก็เป็นจิ้งจอกเฒ่ากันทั้งนั้น ใครจะฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายพูดแฝงความหมายอะไร
สวีหลินยังพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายเช่นนี้ ท่านเกอจึงคิดว่าเธอคงมองอะไรออกแล้ว
เขารีบถามอย่างคาดหวังว่า “คุณสวี คุณมองอะไรออกหรือ”
“พวกคุณตรวจพบอะไรบ้าง” สวีหลินถามกลับ
“พวกเราตรวจไม่พบอะไรในร่างกายของสหายซือเลย แต่กลับตรวจพบสารพิษในอาหารที่เขากิน
การรักษาหลังจากนั้นก็เริ่มจากสาเหตุนี้ แต่กลับไม่ได้ผลแม้แต่น้อย”
ท่านเกอพูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ยังรู้สึกสงสัย หากถูกพิษจริง ในร่างกายก็น่าจะมีสารพิษออกฤทธิ์อยู่ แต่ค่าตรวจทุกอย่างกลับปกติ
เขาเล่าสถานการณ์ทั้งหมดที่รู้ให้สวีหลินฟัง ก่อนจะถามว่า “ตกลงคุณมองอะไรออกกันแน่”
“ฉันบอกไม่ได้ว่ามองเห็นอะไร แต่ฉันรักษาได้ แล้วก็หายได้เร็วด้วย” สวีหลินตอบเสียงเบา
“อาการอะไรที่บอกไม่ได้หรือ” ท่านเกอก็ลดเสียงลงตามสัญชาตญาณ
“เรื่องงมงาย” สวีหลินขยับปากเอ่ยสองคำโดยไม่ออกเสียง ท่านเกอพลันทำหน้าตกตะลึง เรื่องนี้พูดไม่ได้จริง ๆ พูดออกไปแล้วอาจก่อเรื่องใหญ่ได้
“แล้วคุณจะรักษายังไง” ท่านเกอถาม
“เข็มฮุยชุน” สวีหลินตอบเสียงเบา หลังจากคุยกับท่านซุนครั้งก่อน เธอก็รู้ว่าเข็มฮุยชุนไม่ได้มีชื่อเสียงในหมู่ชาวบ้าน
แต่ในวงการการแพทย์แผนจีนกลับมีที่ยืน เพียงแต่วิชาเข็มนี้ฝึกฝนและใช้ได้ยากเกินไป
พูดได้เลยว่าตอนนี้ในวงการการแพทย์แผนจีนไม่มีผู้สืบทอดเข็มฮุยชุนแล้ว