ฉีหมิ่นรู้สึกว่าครอบครัวของน้าสาวนี่แหละคือญาติแท้ ๆ แม้ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่กลับใกล้ชิด ดีกว่า และน่าพึ่งพากว่าญาติที่มีสายเลือดเดียวกันเสียอีก
ซือหานรีบเข้าไปทักทาย ประคองแขนย่าเจิ้งให้นั่งลง ท่าทางนอบน้อมอย่างยิ่ง
ท่านเกอมองเถาชุนซิ่วที่เดินตามหลังมา พลางยิ้มแล้วแทงใจดำว่า “หมอเถา ผลตรวจเป็นอย่างไรบ้าง”
“ดีมาก” เถาชุนซิ่วตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาที่มองสวีหลินคมกริบราวกับมีด ราวกับอยากผ่าสวีหลินดูให้รู้แล้วรู้รอด
เขายังคิดไม่ตกว่าสวีหลินผ่าตัดได้อย่างไร ที่สำคัญที่สุดคือฟื้นตัวหลังผ่าตัดได้ดีเกินไปแล้ว
แทบดูไม่ออกเลยว่าย่าเจิ้งเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน
“หมอสวี่ ขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณทำได้อย่างไร” เถาชุนซิ่วถาม
“โธ่ ฉันเองก็อธิบายไม่ถูกหรอก พูดไปก็เหมือนโกหก ฝีมือแพทย์ของฉันก็แค่นั้นแหละ” สวีหลินโบกมือตอบโต้
หึ ไอ้ตัวดี ก่อนหน้านี้ดูถูกคนอื่น พูดจาเสียดสีไปเสียทุกคำ ตอนนี้อยากรู้ว่าทำได้อย่างไร ยังถามด้วยท่าทางวางอำนาจอีก ให้หน้าเกินไปแล้วจริง ๆ
คงไม่ได้คิดว่าทำงานอยู่โรงพยาบาลกลางแล้วจะเก่งคับฟ้าหรอกนะ
โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ คนที่มีฝีมือแพทย์สูงส่งมีถมไป สวีหลินไม่มีทางตามใจเถาชุนซิ่วแม้แต่น้อย
เถาชุนซิ่วถูกสวนกลับจนหน้าดำคร่ำเครียด สายตาที่มองสวีหลินเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร เขารู้สึกว่าสวีหลินไม่ไว้หน้าเขา
หึ ก็แค่หมอแผนจีนตัวเล็ก ๆ ที่พอมีฝีมืออยู่บ้าง บังเอิญแมวตาบอดจับหนูได้เท่านั้น จะหยิ่งผยองอะไรนักหนา!