พี่ซงคายลมหายใจขุ่นมัวออกมา ใบหน้าเผยความยินดี ตะวันตกใหญ่ รอเขาได้เลย เขาจะต้องไปถึงที่นั่นแน่นอน
สมบัติของตระกูลซีต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
เมื่อนึกถึงชีวิตรุ่งโรจน์ที่รออยู่เบื้องหน้า พี่ซงก็ยิ้มออกมาอย่างโลภและมั่นใจ
สองทุ่ม สวีหลิน อวี่ถง และย่าเจิ้งทั้งสามคนขึ้นรถไฟด้วยกัน เดิมทีตั้งใจให้อวี่ถงไปเป็นเพื่อนสวีหลิน แต่ย่าเจิ้งไม่เห็นด้วย
นั่นเป็นลูกชายเพียงคนเดียวที่พี่สาวคนสนิทของเธอทิ้งไว้ หากไม่ได้ไปดูแลอยู่ใกล้ ๆ เธอก็ไม่อาจวางใจได้
ยิ่งมีสวีหลินคอยรับรอง ความปลอดภัยของย่าเจิ้งก็ยิ่งมีหลักประกัน ลูกชายผู้กตัญญูอย่างคุณเจิ้งจึงทำได้เพียงยอมตกลง
สิ่งที่ทำให้คุณเจิ้งไม่สบอารมณ์ก็คือ ช่วงนี้มีเรื่องมากมายเหลือเกิน เขาไม่มีเวลาลางานเลย
ไม่อย่างนั้นเขาก็คงต้องไปเป็นเพื่อนด้วย
โชคดีที่คุณเจิ้งหาตั๋วเตียงนอนให้ทั้งสามคนได้ จึงไม่ต้องไปเบียดกับคนอื่น อีกทั้งยังลดความยุ่งยากลงไปได้มาก
หลังนั่งรถไฟมาตลอดคืน ทั้งสามกินอาหารเช้าเสร็จก็เริ่มเก็บสัมภาระ พอแปดโมงกว่า ๆ ก็ลงจากรถไฟ
ทันทีที่ออกจากสถานี พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารคนหนึ่งถือป้ายยืนรอรับคนอยู่
อวี่ถงพาทั้งสองคนเดินเข้าไปทันที หลังยืนยันตัวตนกันเรียบร้อย สวีหลินจึงรู้ว่าชายหนุ่มที่มารับชื่อฉีเยว่
เขาเป็นทหารองครักษ์ของซือจาน ซึ่งซือจานก็คือคนที่สวีหลินเดินทางมาช่วยในครั้งนี้
“ย่าเจิ้งคะ ให้หนูพาพวกคุณไปพักที่บ้านพักแขกก่อน แล้วค่อยพาไปโรงพยาบาลดีไหมคะ” ฉีเยว่ถามขณะขับรถ