สวีหลินยิ้มพลางแสดงความเข้าใจต่ออวี่ถง ถ้าเธอเป็นย่าเจิ้งเอง ก็คงตื่นเต้นขนาดนั้นเหมือนกัน
สวีหลินยื่นตะเกียบให้คู่หนึ่งแล้วถามว่า “กินข้าวหรือยัง จะกินด้วยกันไหม?”
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ พวกเรายังไม่ได้กินจริง ๆ” อวี่ถงรับตะเกียบมา “แม่ฉันกลัวว่าพี่ใหญ่ซือจะกินไม่อิ่ม
เลยซื้ออาหารเช้ามาด้วย พอดีเจอกับเสี่ยวหานเข้า” เธอเปลี่ยนเรื่องแล้วพูดอย่างทอดถอนใจว่า
“ฉันไม่คิดเลยว่าฝีมือการรักษาของคุณจะเก่งขนาดนี้ แค่ไม่กี่ท่าก็รักษาพี่ใหญ่ซือหายแล้ว เฮ้อ เสียดายที่ไม่ได้เจอคุณเร็วกว่านี้จริง ๆ”
อวี่ถงทำสีหน้าเกินจริงจนสวีหลินหลุดยิ้ม แต่อวี่ถงยังคงพูดด้วยความรู้สึกไม่หยุด
“หลังพี่ใหญ่ซือล้มลง แม่ฉันก็อาศัยเส้นสายเชิญหมอชื่อดังมาหลายคน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครรักษาพี่ใหญ่ซือให้หายได้
แม่ฉันเลยโทษตัวเองอยู่บ่อย ๆ บอกว่าดูแลลูกคนเดียวที่พี่สาวร่วมสาบานทิ้งไว้ไม่ดี”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา อวี่ถงก็ยังสงสารแม่สามี ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บและเจ็บปวด แต่กลับคอยเป็นห่วงคนอื่นอยู่เสมอ
ท่ามกลางเสียงพูดจ้อของอวี่ถง ทั้งสองก็กินอาหารเช้าจนหมด ตอนนั้นเองฉีหมิ่นก็มาถึงเพื่อรับหน้าที่แทนซือหาน
เธอให้ซือหานกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วค่อยกลับมาเข้าเวรแทนตอนกลางคืน
ตลอดสองปีกว่าที่ผ่านมา สองแม่ลูกผลัดกันดูแลซือจานแบบนี้ ไม่เคยได้พักผ่อนเต็มที่เลยสักครั้ง
พอเห็นสวีหลิน ฉีหมิ่นก็อดกล่าวขอบคุณอีกครั้งไม่ได้ เธอขอบคุณอย่างจริงใจเป็นพิเศษ แถมยังยัดเงินกับคูปองให้สวีหลินไม่น้อย
เพราะเธอต้องดูแลสามี จึงไม่มีเวลาไปซื้อของขวัญให้สวีหลิน ส่วนซือหานก็เป็นผู้ชาย ไม่รู้จะซื้อของขวัญอะไรดี