“ก็ต้องตามหาเจ้าของตัวกระดาษรูปคนตัวน้อยนั่นสิ”
สวีหลินตอบคำถามของซือหานอย่างเป็นธรรมชาติ พอเห็นว่าไม่มีใครสังเกต เธอก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาแปะลงบนตัวกระดาษรูปคน
ตัวกระดาษรูปคนลอยขึ้นกลางอากาศทันที หมุนรอบตัวเองหนึ่งรอบ ก่อนจะล็อกเป้าหมายแล้วบินมุ่งหน้าไป
ภาพนั้นดูทั้งน่าสนใจและชวนขนลุก
สวีหลินมองตัวกระดาษรูปคนที่บินนำไปข้างหน้า แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า “ตามไป”
“ครับ” ซือหานตอบรับโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสวีหลินไม่ใช่หัวหน้าของเขา แล้วทำไมเขาถึงตอบรับไปล่ะ?
เมื่อเห็นสวีหลินพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ซือหานก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วรีบวิ่งตามไป
ทั้งสองคนวิ่งกระโดดโลดเต้นไปตามถนนราวกับยอดมนุษย์ตัวน้อย ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดก็เร็วเสียจนเห็นเป็นเพียงเงาพร่าเลือน
ซือหานวิ่งไปก็ยิ่งรู้ว่าฝีมือตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ เขาแทบจะวิ่งจนขาดใจ แต่สวีหลินกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย
โชคดีที่หลังวิ่งไปกว่าสิบนาที ตัวกระดาษรูปคนก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ก่อนหันมาพยักหน้าหงึก ๆ ให้สวีหลินที่ตามมาทัน
ราวกับกำลังบอกว่า ที่นี่แหละ
บ้านหลังนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลกลาง ห่างกันเพียงไม่กี่ร้อยเมตร รอบด้านยังมีเส้นทางสัญจรสะดวกมาก
หากศัตรูคิดจะหนี ก็มีทางออกทุกทิศทาง นับว่าเลือกสถานที่ที่เข้าออกได้สะดวกจริง ๆ
ซือหานสูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง พยายามปรับลมหายใจให้สงบ กำลังจะก้าวไปเคาะประตู แต่กลับถูกสวีหลินผลักออกไป