เพราะยายหวังซานกับคนในบ้านเป็นคนมีน้ำใจ การค้าขายหลังจากนั้นจึงราบรื่นเป็นพิเศษ สวีหลินรับของป่าของเทือกเขาที่พวกเขานำมาทั้งหมด
ส่วนเงินที่ยังขาดอยู่ สวีหลินก็ไม่ขอรับเป็นเงินสด แต่อยากให้พวกเขาใช้ของป่าของเทือกเขามาแลกแทน
สวีหลินคิดว่าเมื่อก่อนตนได้รับการดูแลจากป้ากุ้ยฮวามาไม่น้อย ในเมื่อมีความสามารถแล้ว ก็ส่งของป่าของเทือกเขากลับไปให้บ้าง
อีกอย่าง เธออยากรู้ข่าวคราวของบ้านสวี ก็ยังต้องพึ่งป้ากุ้ยฮวาเขียนจดหมายมาบอก
พอเห็นว่าสวีหลินจะแลกของป่าของเทือกเขาเพื่อส่งกลับเมือง ยายหวังซานก็ยินดีมาก ของอย่างอื่นบ้านเธออาจมีไม่มาก แต่ของป่าของเทือกเขานั้นมีอยู่ไม่น้อย
ทั้งหมดเป็นของที่เธอพาลูกสะใภ้กับหลาน ๆ ไปเก็บกันในเวลาว่าง
บ้านคนอื่นกลุ้มใจกันที่ไม่มีลูกชาย แต่บ้านพวกเธอกลับต่างออกไป สามชั่วคนมานี้มีเพียงลูกสะใภ้คนเล็กที่คลอดลูกสาวหนึ่งคน แถมยังเป็นเด็กคลอดก่อนกำหนดอีก
ทำเอายายหวังซานกับคนในบ้านปวดใจแทบแย่
ถ้าเด็กคนนั้นไปเกิดในบ้านอื่น ไม่แน่ว่าจะเลี้ยงให้รอดได้ด้วยซ้ำ
พอตกลงเรื่องของป่าของเทือกเขาที่ต้องการได้แล้ว ยายหวังซานก็เก็บนมผงผสมข้าวหนึ่งกระปุกใส่ตะกร้าสะพายหลังอย่างระมัดระวัง กล่าวขอบคุณสวีหลินซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะจากไป
พวกเขาเพิ่งไปได้ไม่นาน เหล่าปัญญาชนก็เลิกงานกันพอดี พอเห็นฟืนกองอยู่ในห้องเก็บฟืนของสวีหลินไม่น้อย ทุกคนก็พากันประหลาดใจ
ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าสวีหลินเป็นคนมีเงินจริง ๆ ถึงกับใช้เงินซื้อฟืน พวกเขาน่ะหรือจะทำใจซื้อได้ มีเงินขนาดนั้นเอาไปซื้อของกินยังดีกว่า