ข้างตัวเด็กหน้าเสือมีคุณปู่อายุห้าสิบหกสิบปีคนหนึ่งยืนอยู่ ข้างเท้าของคุณปู่วางฟืนไว้สองมัดใหญ่
เมื่อเห็นสวีหลินเดินออกมา ทั้งสองก็เผยรอยยิ้มเอาใจพร้อมกัน บางทีอาจรู้สึกกระดากใจ คุณปู่จึงถูมือไปมาไม่หยุด
“พี่หลินคะ ท่านนี้คือคุณปู่ของหนู หวังซานไหลค่ะ ได้ยินว่าที่นี่แลกนมผงผสมข้าวกับลูกกวาดไป่ถู่ถู่ได้
คุณย่าก็เลยจับห่านขาวตัวใหญ่มาหนึ่งตัว แล้วยังมีของป่าของเทือกเขาที่ตากแห้งเอง ให้พวกเรานำมาก่อนค่ะ
ท่านกำลังเตรียมผักดองกับมันเทศแล้วแบกตามมา อีกเดี๋ยวก็ถึง พี่ว่าได้ไหมคะ”
เด็กหน้าเสือแสดงสีหน้าวิงวอนน่าสงสาร คุณปู่พยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยต่อทั้งใบหน้าแดงก่ำ
“ปัญญาชนสวี ขอโทษนะ ฉันก็รู้ว่าตัวเองโลภไปหน่อย แต่คือว่า... เฮ้อ ขอโทษจริง ๆ
ช่วยแบ่งให้พวกเราสักหน่อยได้ไหม บุญคุณนี้พวกเราจะจดจำไว้ตลอดไป ที่จริงก็เพราะเด็กยังเล็กมาก แถมยังคลอดก่อนกำหนดด้วย”
คุณปู่พูดจนขอบตาแดงก่ำ ที่จริงครอบครัวพวกเขาเคยไปขอความช่วยเหลือจากพวกปัญญาชนมาก่อน เพียงแต่ของดีในมือพวกปัญญาชนเองก็มีจำกัด
คราวนี้ยังมาขอจากปัญญาชนหน้าใหม่อีก จึงรู้สึกกระดากใจและไม่ค่อยกล้าพูด เหมือนกำลังทำให้คนอื่นลำบากใจ
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเราแลกเปลี่ยนกันอย่างยุติธรรม พวกคุณไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก”
สวีหลินถูกทำให้กระดากใจไปด้วย เธอไม่กลัวคนอื่นพูดจาหยาบคายใส่ แต่กลัวคนที่มาขอด้วยน้ำเสียงดี ๆ
“เอ่อ... พวกคุณเข้ามาก่อนเถอะค่ะ”
สวีหลินรีบเชิญทั้งสองเข้ามา ทั้งยังเดินไปรับห่านขาวตัวใหญ่จากมือเด็กหน้าเสือ ห่านตุ๋นในหม้อเหล็กนี่เป็นอาหารขึ้นชื่อของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ