“ฉีเยว่ มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบลงมือสิ”
ซือจานมองฉีเยว่ที่ยืนนิ่งงันอยู่ก็ร้อนใจขึ้นมา ทหารองครักษ์คนนี้ทำไมถึงได้เซ่อขนาดนี้นะ ช่างเถอะ เขาไปห้ามเองก็แล้วกัน
เห็นซือจานกำลังจะลุกขึ้นอีกครั้ง สวีหลินจึงกดเขากลับลงบนเตียง แล้วเตะฉีเยว่เบา ๆ พลางตวาดว่า
“ยังไม่รีบไปจัดการอีก ดูสิ เจ้านายของนายร้อนใจจะแย่แล้ว”
“โอ๊ย ๆ ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ หัวหน้า อย่าเพิ่งรีบร้อนนะครับ พักรักษาตัวก่อนเถอะ” ฉีเยว่พูดจบก็หันหลังวิ่งออกไป
ให้ตายเถอะ คราวนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่
“อย่าลืมโทรศัพท์แจ้งหัวหน้าโดยตรงล่ะ ห้ามวิ่งไปเองนะ” สวีหลินเตือน
ฉีเยว่รับคำโดยไม่หันกลับมา ยกมือขึ้นเช็ดหน้า เขาอยากขับรถกลับสถานวิจัยไปเองจริง ๆ
โธ่เอ๊ย สมองเขานี่โง่จริง ๆ ฉีเยว่ตำหนิตัวเองในใจ แต่ฝีเท้ากลับไม่ช้าลงแม้แต่น้อย มุ่งตรงไปยังห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาล
เถาชุนซิ่วถูกฉีเยว่ที่วิ่งออกจากห้องชนจนเซไปด้านข้าง พอเห็นแผ่นหลังที่ลนลานของฉีเยว่ แววดีใจก็วาบขึ้นในดวงตา นี่เกิดเรื่องขึ้นแล้วใช่ไหม
หึ เขารู้อยู่แล้วว่าการแพทย์แผนจีนเป็นเรื่องหลอกลวง จะช่วยคนให้ฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกัน
แต่เถาชุนซิ่วยังไม่ทันได้มโน เสียงอุทานด้วยความตกใจของย่าเจิ้งกับคนอื่น ๆ ก็ดังขึ้นตามกันมา
ย่าเจิ้งที่ชะโงกหน้าแอบมองสถานการณ์ในห้องผู้ป่วยเป็นคนแรกที่เห็นซือจานลืมตา เธอดีใจจนแทบกระโดดขึ้นมา
ฟื้นแล้ว ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ สวรรค์คุ้มครอง ในที่สุดก็ฟื้นเสียที แบบนี้เธอก็ไม่ผิดต่อพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้ว
“เสี่ยวจาน ฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง” ย่าเจิ้งรีบพุ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วย มาหยุดอยู่ข้างเตียงของซือจาน