เฮ้อ ซูเหลียงถอนหายใจเป็นครั้งที่ 101 นึกเสียใจอีกครั้งที่ตอนนั้นตัดสินใจผลีผลาม เขาควรพาฉินฟางไปหางานทำในเทศมณฑลเล็ก ๆ สักแห่ง
รอให้พ้นช่วงกระแสแรงแล้วค่อยย้ายงานกลับเมล็ดวิญญาณ ไม่เพียงแต่พวกเขาจะเหนื่อยน้อยลง การย้ายงานก็จะง่ายขึ้นด้วย
ที่สำคัญที่สุดคือพวกเขายังจะได้สะสมประสบการณ์การทำงานอีกด้วย
ยิ่งซูเหลียงคิดก็ยิ่งเสียใจ น่าเสียดายที่บนโลกนี้ไม่มียาแก้เสียดาย เขาเองก็ไม่มีที่ให้ไปเสียใจแล้ว
เขาตัดสินใจเงียบ ๆ ว่าจะทำงานอยู่ที่กองผลิตแดนอวั่งจวังสักสองสามเดือน แล้วค่อยไปทำงานที่ตำบลเพื่อสะสมประสบการณ์
ตอนนี้หาอะไรสบาย ๆ ให้ฉินฟางทำก่อนดีกว่า
ซูเหลียงคิดอะไรได้ก็ลงมือทำทันที แถมยังทำอย่างเห็นเป็นเรื่องเป็นราว เขาไปหาหัวหน้ากองผลิตหวังฟาไช่ได้อย่างรวดเร็ว
“หัวหน้ากองผลิต มานี่หน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
ซูเหลียงโบกมือเรียกหวังฟาไช่ให้เดินเข้ามา ท่าทางแบบนั้นทำเอาคนที่ไม่รู้เรื่องนึกว่าเขาเป็นผู้บังคับบัญชาเสียอีก
หวังฟาไช่ที่กำลังทำงานอยู่ถึงกับงุนงง ไม่เข้าใจว่าซูเหลียงคิดจะทำอะไรอีก เจ้าหนุ่มนี่ช่างอยู่ไม่สุขจริง ๆ
แต่พอนึกถึงเรื่องที่ทางตำบลอนุมัติปุ๋ยเคมีเพิ่มให้อีกสิบกระสอบ อารมณ์ของหวังฟาไช่ก็ดีขึ้นไม่น้อย
มีปุ๋ยเคมีสิบกระสอบนั้นแล้ว ผลผลิตปีนี้ต้องดีกว่าปีก่อนแน่นอน
ผลผลิตดีขึ้น ชาวบ้านก็ไม่เพียงแต่อิ่มท้อง ธัญพืชที่ส่งขึ้นไปก็มีมากขึ้นด้วย
ไม่เพียงแต่เขาจะได้หน้า ที่สำคัญที่สุดคือได้ทำคุณประโยชน์ให้ประเทศ
แค่นึกถึงธัญพืชที่หมู่บ้านของพวกเขาปลูกแล้วถูกส่งไปถึงโต๊ะอาหารของประชาชน เขาก็รู้สึกภูมิใจเต็มอก
หวังฟาไช่ปลอบใจตัวเองเสร็จก็เดินไปหาซูเหลียง แล้วถามอย่างระแวดระวังว่า “ปัญญาชนซู มีเรื่องอะไรกับผมหรือ”