รับเครื่องมือเกษตรเสร็จ สวีหลินกำลังจะเดินตามขบวนออกไป สายตาก็เหลือบเห็นชายชู้ที่เจอเมื่อเช้า
สวีหลินดึงชายแขนเสื้อเฉียนลี่แล้วถามเสียงเบา “ผู้ชายที่เข้าไปคุยกับหัวหน้ากองผลิตคนนั้นเป็นใครเหรอ ดูไม่เหมือนคนในหมู่บ้านเลยนะ”
“เขาเหรอ?” เฉียนลี่เหลือบมองไปทีหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “เขาชื่อหวังเฉียง เป็นหลานของหัวหน้ากองผลิต
ทำงานเป็นพนักงานประชาสัมพันธ์ที่โรงงานอาหารของตำบล ได้ยินว่างานนี้หัวหน้ากองผลิตช่วยหามาให้”
อ้อ สวีหลินกะพริบตาปริบ ๆ แล้วชี้ไปที่เวยต้าฮวา “ผู้หญิงคนนั้นคุณรู้จักไหม ฉันได้ยินเธอพูดให้ร้ายฉัน”
“เธอเหรอ” เฉียนลี่เห็นเวยต้าฮวาแล้วทำหน้าเหมือนรังเกียจ ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิด “เธอเป็นลูกสะใภ้ของป้าจวีฮัว
สามีของป้าจวีฮัวเสียชีวิตตั้งแต่เนิ่น ๆ ป้าเลี้ยงลูกชายตัวเล็ก ๆ สองคนตามลำพังจนโต ชีวิตลำบากไม่น้อย
ต่อมาลูกชายคนโตไปเป็นทหาร ชีวิตในบ้านถึงค่อยดีขึ้น แต่ตั้งแต่แต่งเวยต้าฮวาเข้าบ้าน ชีวิตดี ๆ ก็ปั่นป่วนไปหมด
ลูกชายคนเล็กอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ยังหาภรรยาไม่ได้ ได้ยินว่าเป็นเพราะเวยต้าฮวาคอยขัดขวาง
ผู้หญิงคนนี้ปากร้ายมาก ไม่ต้องพูดถึงพวกปัญญาชนอย่างเราเลย แม้แต่ชาวบ้านในแดนอวั่งจวังก็ถูกเธอนินทาลับหลังกันทั้งนั้น
ได้ยินแล้วก็ทำเหมือนไม่ได้ยินเถอะ ไปทะเลาะกับคนถ่อยแบบนี้ก็มีแต่ทำให้ตัวเองดูต่ำลงเปล่า ๆ”
“เธอสร้างเรื่องเก่งขนาดนี้ สามีเธอไม่รู้เหรอ” สวีหลินถามอย่างสงสัย
“น่าจะไม่รู้ ฉันได้ยินว่าตอนนั้นเวยต้าฮวาใช้เล่ห์เหลี่ยมแต่งเข้าตระกูลหวัง