อาซงข่มความคิดที่ปั่นป่วนอยู่ในใจลง แล้วถามเสียงเข้มว่า “ตอนนี้หลิวจื้ออยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้ ตอนผมออกจากเมืองเจอพวกพี่น้องที่เฝ้าหลิวจื้อ พวกเขาก็กำลังตามหาหลิวจื้ออยู่เหมือนกัน”
คำพูดของลูกน้องยืนยันข้อสันนิษฐานของอาซง ดูท่าปัญหาจะเกิดขึ้นที่หลิวจื้อจริง ๆ
ไอ้สารเลว หมาจิตกัดมือผู้เลี้ยง อย่าให้ฉันเจอหลิวจื้ออีกเชียว ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่ามันให้ตาย
“พี่ซง ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ?” ลูกน้องถาม
จะทำยังไง? จะทำยังไงงั้นเหรอ! อาซงอยากซ้อมลูกน้องให้ยับเพื่อระบายโทสะ แต่ก็อดทนไว้ได้ เพราะยังต้องหาทางผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้
“เรื่องนี้ยังไม่พัวพันถึงพวกแก พวกแกกลับบ้านไปก่อน รอให้กระแสเรื่องนี้ซาลงแล้วฉันจะกลับมาหา
ถ้าสืบสาวมาถึงพวกแก จำไว้ให้ดี แค่ยืนกรานว่าไม่รู้อะไรทั้งนั้นก็พอ
ถ้าหลบไม่พ้นจริง ๆ ก็โยนความผิดให้หลิวจื้อ”
ลูกน้องพยักหน้ารับอย่างครุ่นคิด ในหัวหวนทบทวนเรื่องที่ตัวเองเคยทำ แล้วคำนวณเงียบ ๆ ว่าจะหลอกให้เรื่องผ่านไปได้หรือไม่
ถ้าหลอกให้ผ่านไปไม่ได้ เขาก็ต้องหาทางหลบซ่อนสักพัก
ลูกน้องรู้สึกว่าการอยู่บ้านตามที่พี่ซงบอกนั้นไม่ปลอดภัย แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป กลัวพี่ซงจะเล่นงานตัวเอง
อาซงสั่งให้ลูกน้องไปจัดการเรื่องอื่นอีกหลายอย่าง ก่อนตัดสินใจทันทีว่าจะออกจากอำเภอชิงซาน
เขายังมีโอกาสพลิกชีวิตอยู่อีกครั้ง นั่นก็คือไปตะวันตกใหญ่
ขอแค่ได้สมบัติของตระกูลซีมา เขาก็มีคำตอบให้พี่เจ็ดแล้ว
เดี๋ยวก่อน ทำไมเขาต้องมีคำตอบให้พี่เจ็ดด้วย?
แววตาของอาซงวาววับด้วยความโลภ ทำไมเขาจะพาสมบัติหนีออกจากประเทศหลงกั๋ว ไปเมืองกั่งเฉิงไม่ได้?