ยามเช้าตรู่ แสงอรุณเพิ่งส่องรำไร หากมีใครเดินผ่านสวีหลินตอนนี้ คงต้องเห็นจักรยานไร้คนขี่คันหนึ่งกำลังปั่นฉิวอยู่แน่นอน
ภาพนั้นช่างพิกลจนบรรยายไม่ถูก
เมื่อเข้าใกล้แดนอวั่งจวัง สวีหลินก็เลี้ยวเข้าไปในป่า เก็บจักรยานเข้าไปในสเปซ ก่อนจะก้าวขาเดินต่อ
แต่เธอเพิ่งเดินไปได้ราวร้อยเมตร ก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าที่ชวนให้คนหน้าแดงดังมาจากในป่า
สวีหลินผู้ผ่านโลกมามาก แค่ฟังก็รู้ว่าเป็นคู่รักลักลอบมาพลอดรักกัน ไม่รู้ว่าคู่ไหนตื่นเช้าขนาดนี้
ด้วยความอยากรู้ สวีหลินจึงย่องเข้าไปใกล้ อาศัยสายตาที่เหนือกว่าคนทั่วไปเพ่งพินิจอย่างละเอียด
ฝ่ายชายดูอายุราวสามสิบกว่า ต่างจากชายฉกรรจ์ผิวหยาบกร้านในหมู่บ้าน คนผู้นี้กลับผิวขาวสะอาดสะอ้าน ดูสุภาพอยู่หลายส่วน
สวีหลินจ้องใบหน้าอีกฝ่ายอย่างละเอียด แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ส่วนผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างล่างและส่งเสียงครางกระเส่านั้น เธอจำได้ นี่คือคนปากมากที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้าน
หล่อนชื่อเวยต้าฮวา เป็นภรรยาทหาร สามีอยู่แนวหน้าเพื่อปกป้องบ้านเมือง ตามหลักแล้วเวยต้าฮวาควรอยู่บ้านปรนนิบัติพ่อแม่ของสามี
แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น เวยต้าฮวาเป็นคนขี้เกียจ ชอบกินชอบแต่งตัว แถมยังปากมาก ทุกวันในหมู่บ้านไม่ก็พูดเรื่องบ้านโน้น ไม่ก็เรื่องบ้านนี้
ไม่ต้องพูดถึงการลงแปลงทำงาน ต่อให้ลงไปก็เอาแต่จับปลา คะแนนแรงงานยังไม่เท่าปัญญาชนเสียด้วยซ้ำ
สวีหลินเพิ่งมาแดนอวั่งจวังได้ไม่กี่วัน แต่ลับหลังเวยต้าฮวาก็เอาเธอไปพูดเสียหลายครั้ง จนสวีหลินได้ยินกับหูมาแล้วสองสามหน
ไม่คิดเลยว่าคนปากมากขนาดนี้จะเป็นหญิงแพศยา ไม่กลัวคนอื่นรู้แล้วหัวเราะเยาะหรือไง