เฉียนลี่นั่งลงข้างสวีหลิน เบ้ปากพูดอย่างดูแคลนว่า “ฉันนึกว่าตู้ยงกับหูชางหมิงจะมีศักดิ์ศรีสักแค่ไหนเสียอีก
ใครจะคิดว่าพวกเขาถูกโควตากลับเมืองควบคุมได้ง่าย ๆ เพื่อเอาใจซูเหลียงกับฉินฟาง พวกเขาถึงกับรับหน้าที่ทำอาหาร ตัดฟืน ปลูกผัก และงานอื่น ๆ
ส่วนซูเหลียงกับฉินฟางก็แค่อ้าปากรอกินของสำเร็จรูปทุกวัน พวกเขานี่ก็เก่งจริง ๆ กินลงไปได้ยังไงกันนะ”
“พวกเขาสองคนไม่มีเส้นสายที่จะได้กลับเมืองหรือ” สวีหลินถาม
“ไม่มีน่ะสิ ถ้ามีเส้นสายกลับเมืองได้ จะต้องมาอยู่ในชนบทตั้งหกเจ็ดปีทำไม พวกเขาเป็นปัญญาชนที่ลงไปในชนบทนานที่สุดในลานปัญญาชนแล้ว
อีกอย่าง ฉันได้ยินว่าตู้ยงกลับบ้านไปก็ไม่มีที่ให้นอน บ้านเขามีพี่น้องเยอะ พอกลับไปก็ต้องนอนเบียดกับน้องชายสองคน
แต่น้องชายสองคนนั้นแต่งงานแล้ว พวกเขานอนด้วยกัน ส่วนพี่สะใภ้ทั้งสองก็ต้องนอนเบียดกัน”
“ในห้องรับแขกไม่มีที่หรือ” สวีหลินถาม
“หึ” เฉียนลี่หัวเราะเบา ๆ “บ้านเขามีพี่น้องเยอะ ฉันได้ยินว่ามีพี่น้องผู้ชายหกคน น้องสาวหนึ่งคน พี่น้องผู้ชายอีกสามคนที่เหลือก็นอนในห้องรับแขก
ส่วนน้องสาวนอนในห้องพ่อแม่ บ้านคับแคบมาก”
พูดจบเฉียนลี่ก็ส่ายหน้าไม่หยุด ด้วยสภาพบ้านของตู้ยงแบบนั้น เขาสู้แต่งงานกับผู้หญิงสักคนในชนบทแล้วตั้งหลักอยู่ที่นั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ
กลับเมืองไปแล้วจะทำอะไร อายุปูนนี้ยังไม่มีแม้แต่ที่อยู่ ต่อให้มีงานทำก็หาภรรยาได้ยาก
ที่สำคัญที่สุดก็คือตู้ยงเป็นพี่คนโตก็จริง แต่กลับไม่เป็นที่รักของคนในบ้าน แถมหลังจากลงไปในชนบทก็ยังต้องส่งเงินกับข้าวสารกลับบ้านอีก