อู๋เฉิงกวังคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าตัวเองไปล่วงเกินพี่ซงตอนไหน ถึงถูกมัดมาอยู่ที่นี่
“พี่ซง ไว้ชีวิตผมด้วย พี่ซง ผมถูกใส่ร้ายจริง ๆ”
“นายถูกใส่ร้ายงั้นเหรอ?” อาซงหัวเราะเยาะ บรรยากาศรอบตัวอึมครึม เขาจ้องอู๋เฉิงกวังจนดวงตาแดงก่ำด้วยความเกลียดชัง
“อู๋เฉิงกวัง ตั้งแต่นายได้ขึ้นตำแหน่ง ฉันเคยขัดขานายหรือไง?” อาซงถาม
“ไม่ ไม่เคยเลย พี่ซงดีกับผมยังไง ผมจำได้หมด ต่อให้พี่จะฆ่าผม ก็ช่วยให้ผมตายอย่างเข้าใจหน่อยเถอะ”
อู๋เฉิงกวังน้ำตาคลอ “ผมไม่ได้แย่งของของพี่ซงจริง ๆ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของมีค่าของผมหายไปหมดแล้ว
พี่... ต่อให้ตีผมตายก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ”
ฟังอู๋เฉิงกวังพูดจาสับสนไปมาแล้ว สวีหลินก็อดหัวเราะไม่ได้
นี่มันโดนโยนความผิดให้แบบเต็ม ๆ เลยสินะ อู๋เฉิงกวังนี่โชคร้ายจริง ๆ ของมีค่าทั้งสามแห่งถูกขนจนเกลี้ยง แถมยังถูกมัดมาสอบสวนอีก
ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร อู๋เฉิงกวังคงยากจะมีชีวิตเดินออกไปจากที่นี่
สวีหลินลูบคางพลางนึกถึงคำพูดของอวี่ถง อวี่ถงบอกว่าช่วงสองวันนี้ผู้ว่าการอำเภอจิ้งยุ่งจนไม่ได้กลับบ้าน ปากก็ร้อนในจนเป็นแผลไปหมด
เธอควรช่วยผู้ว่าการอำเภอจิ้งสักหน่อยไหมนะ? เพิ่มผลงานให้เขาอีกสักหน่อย
สวีหลินกลอกตาไปมา ก่อนจะคิดว่ายังดีกว่า อาซงมีคนหนุนหลัง ดูท่าอิทธิพลคงไม่ใช่น้อย
ถ้าผู้ว่าการเจิ้งเข้ามาพัวพันด้วย ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดี
สู้แจ้งเรื่องนี้ไปที่สำนักงานบังคับคดีดีกว่า สำนักงานบังคับคดีต่างหากที่เป็นหน่วยงานถูกต้องตามกฎหมายและมีหน้าที่จัดการเรื่องพวกนี้