ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
เสียงไก่ขันสุนัขเห่าไม่ขาดหู
เจียงเหมียนเหมียนนอนอยู่ในอ้อมกอดของแม่ รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก เพราะเสียงแห้ง
นอกจากเสียงของนางที่ไม่สบายแล้ว ทั้งบ้านดูสบายใจกันดี
มีความรู้สึกว่าเวลาสงบสุขงดงาม
แม่ใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มนาง อีกข้างหนึ่งฟันฟืน "ปัง ปัง ปัง"
พ่อกำลังทำอาหารบนเตา หั่นผักใบไม้ที่ไม่รู้จัก "ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ"
พี่ชายถือมีดค่อยๆ เลาะไม้ให้เป็นปลายแหลม "ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ"
พี่สาวซักผ้า ใช้ไม้ตีผ้ากับเขียง "ปึง ปึง ปึง"
ไก่ป่าตัวหนึ่งกำลังลอยอยู่ในน้ำร้อนในหม้อ "ปุด ๆ ๆ"
เจียงเหมียนเหมียนหาว
ง่วงอีกแล้ว
เปลือกตาหนักจนแทบปิด
แล้วนางก็รู้สึกว่าแม่วางนางลง
นางรู้ว่าเป็นอ่างไม้
เปลเด็กแบบอ่างไม้ แม่ทำเอง ข้างใต้วางฟางแห้งไม่รู้จักชนิด ปูทับด้วยผ้าขี้ริ้วซักล้างหลายชั้น ตอนแรกนางไม่อยากนอน แต่พอนอนลงก็ไม่เจาะ ไม่สบายเท่าไรนัก
แม่วางนางลง นางก็ตื่น ลืมตาขึ้น แต่ไม่ร้องไห้
นอนนิ่งๆ
แถมยังยืดเส้นยืดสายเองด้วย
พยายามใช้มือจับเท้ามาปาก...
แล้วนางก็รู้สึกว่าอ่างไม้ถูกย้าย ต่อไปก็เห็นท้องฟ้า
พี่สาวอุ้มอ่างไม้มาวางข้างๆ นาง
"แม่ พี่ซักผ้าไปด้วย ดูแลน้องไปด้วย แม่ไปนอนพักเถอะ"
เจียงเหมียนเหมียนคิดว่าพี่สาวก็มีแรงเยอะเหมือนกัน อุ้มอ่างนิ่งมาก นางไม่รู้สึกถึงการโยกเยกเลย
แล้วนางก็มีความสุขมองท้องฟ้า
ท้องฟ้ามีดวงดาวระยิบระยับมากมายจริงๆ นานๆ จะมีลมเย็นๆ พัดมา รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้พี่สาวลุกขึ้นมาห่มผ้าให้นาง???
เจียงเหมียนเหมียนอยากประท้วงมาก แต่ตัวนางดิ้นไปดิ้นมาก็ไม่สามารถดันผ้านั้นออกได้
พี่สาวกลับมองนางแล้วหัวเราะคิกคัก
เจียงเหมียนเหมียนมองพี่สาวที่หัวเราะ ยามหัวเราะดวงตาคมคายเหมือนพ่อสุดหล่อ คิ้วโค้งงดงาม น่ารักมาก
ต่อไปนางก็ดูดาวไป ดันผ้าไป แล้วก็หลับอีกครั้ง
ลืมตาอีกทีก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว
ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าว ไม่มีธรรมเนียมห้ามพูดขณะกินข้าว
วันนี้บนโต๊ะมีหม้อใหญ่ ตุ๋นไก่ป่ากับผักป่า?
ดูเขียวๆ กลิ่นหอมโชย
แม่แบ่งอาหาร ให้คนละถ้วยใหญ่ นางคีบขาไก่เล็กให้พ่อ "พ่อต้องไปทำงานหนัก กินเยอะๆ นะ"
พี่ชายเจียงเฟิงก็คีบเนื้ออกไก่ในชามให้แม่ "แม่ กินเยอะๆ นะ ดูน้องสิ ผอมดำ"
ผอมดำ เจียงเหมียนเหมียนน้อย?
ต่อไปก็เห็นพี่สาวคีบคอม้าไก่ในชามให้พี่ชาย "พี่กินเถอะ วันนี้หนูแอบกินที่ครัวของคุณชายหลิวมาแล้ว ไม่หิว"
สุดท้ายพ่อก็คีบเล็บไก่ในชามให้พี่สาว "หนูชอบแทะอันนี้ ให้หนู"
เจียงเหมียนเหมียนได้แต่กินนม มองไก่หมุนเวียนไปทั่วทั้งครอบครัว ถ้าไม่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ นางคงคิดว่านี่คือครอบครัวที่บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยความรักจริงๆ
ทั้งครอบครัวกินข้าวกันอย่างสงบเป็นพิเศษ เคี้ยวช้าๆ... เคี้ยวกระดูกไก่ป่าละเอียด แล้วค่อยๆ กลืนลงคอ
หลังกินข้าว ทั้งครอบครัวก็แบ่งกินขนมที่พี่สาวเอากลับมาด้วยกัน
เจียงเหมียนเหมียนมองตาปริบๆ ไม่อยากกินตรงๆ หวังว่าคืนนี้นมแม่จะมีกลิ่นขนมไป่ฮวาเกา
ผู้ใหญ่กินเสร็จ ก็ถึงตานาง นางพยายามหน้าแดงก่ำดูดนม คงเพราะแม่กินไก่ คืนนี้นมดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย หรืออาจเป็นความรู้สึกผิดก็ได้
ตอนที่เจียงเหมียนเหมียนกำลังดูดสุดแรง คิดว่านมจะหมดแล้ว ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากนอกบ้าน
ทั้งครอบครัวรีบเก็บกวาดหลักฐาน ทิ้งร่องรอยจนมิดชิด พี่ชายถึงได้ออกไปเปิดประตู
หญิงชราคนหนึ่งสวมผ้าแพรเดินเข้ามา ใบทาหน้าแน่นจนน่ากลัว
เจียงเหมียนเหมียนคิดว่า ถึงแม้ครอบครัวที่ตนเองเกิดมาจะดูยากจน แต่ก็ยังดูดี ถ้าเกิดในบ้านของหญิงชราคนนี้...
"อะไรทำให้อาสาวพัดมาถึงที่นี่ เชิญนั่งในบ้านก่อน"
แม่เรียกด้วยเสียงอบอุ่น
หญิงชราคนนั้นนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ มองเด็กในอ้อมกอดของนางเจ้าหลินอย่างพิจารณา แล้วกวาดตามองเจียงอวี่ขึ้นลงหลายครั้ง เอ่ยปากว่า
"อวี่น้อยหน้าตาสวยจริง แก้มกลมขาว เรื่องดีแบบนี้ ข้าต้องนึกถึงคนในตระกูลก่อน ท่านอู๋จากเมืองหลวงกำลังรับคนใช้ ถ้าอวี่น้อยถูกตาต้องใจ นอกจากจะได้ติดตามท่านอู๋เข้าเมืองหลวงไปเสวยสุขแล้ว ท่านอู๋ยังจะให้จำนวนนี้ด้วย!"
หญิงชราแบมือออก หมุนหนึ่งรอบ
บนนิ้วกลางมีแหวนเงิน สวมแน่นจนนิ้วอ้วนๆ บวมเล็กน้อย
"เงินสิบตำลึง พอให้เฟิงน้อยของพวกเจ้าได้สะใภ้ด้วย"
เจียงเหมียนเหมียนยังจ้องแหวนอยู่ คิดว่านิ้วนางจะเน่าตายไหม แล้วค่อยๆ นึกขึ้นได้
นี่มันจะซื้อขายมนุษย์!!!
บางทีเพราะเจียงเหมียนเหมียนเบิกตากว้างเกินไป หญิงชราคนนั้นพูดจบ ก็จ้องเจียงเหมียนเหมียนแล้วพูดว่า
"เอ๊ะ น่าสงสารจริง แม่ของเฟิง ต่อให้ไม่คิดถึงเฟิงน้อย ก็ต้องคิดถึงคนเล็กคนนี้ ข้าได้ยินว่าตอนเกิดหนักแค่สี่ชั่งกว่า ภาษิตโบราณว่า สามตาย สี่พิการ ห้าอ่อนแอ หกรอด เจ็ดแข็งแรง แปดสมบูรณ์ เด็กคนนี้ทั้งดำทั้งผอม ดูแล้วเลี้ยงไม่ง่าย ต่อไปถ้าเกิดอะไรขึ้น กินข้าว กินยา อันไหนไม่ต้องใช้เงิน
อวี่น้อยเข้าเมืองหลวงไปเสวยสุข ยังเลี้ยงน้องสาวได้ ยังไงก็เป็นชีวิตหนึ่งนะ..."
เจียงเหมียนเหมียน... เรื่องนี้มาพัวพันกับนางได้ยังไง นางตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดิ้นรน
แม่อุ้มแน่นมากจนขยับไม่ได้
"แม่ ไม่งั้นขายหนูเถอะ แม่ซื้อของอร่อยๆ เลี้ยงน้องให้โต แข็งแรงเหมือนหนู" พี่สาวเจียงอวี่เอ่ยปาก
ตอนนี้เจียงเหมียนเหมียนรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจทารกทันที
ส่งเสียงร้องไห้โฮออกมา
ก่อนหน้านี้นางได้ยินว่าพี่สาวเพื่อแย่งงานเป็นคนครัว เคยเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของเพื่อนสนิท ยังคิดว่านางเป็นเด็กสาวไม่ดี แต่ตอนนี้นางกลับยอมขายตัวเองเพื่อข้าวเหนียวคำหนึ่งของน้องสาว เหตุใดถึงโง่ขนาดนี้ เอาแค่ความเห็นแก่ตัวของตัวเองออกมาใช้สิ!
เจียงเหมียนเหมียนใช้แรงทั้งหมดร้องไห้ไม่หยุด
เพียงแต่กำลังจำกัด เสียงร้องก็อู้อี้ๆ
เหมือนจะกลั้นหายใจตาย
ทำให้ทุกคนในบ้านตกใจหมด
"อาสาว ครัวเรือนเล็กๆ รับไม่ไหว เชิญกลับเถอะ" แม่เอ่ยปาก
"อาสาว เชิญกลับเถอะ พวกเราไม่ขายลูกสาว" พ่อเอ่ยปากชัดเจน
พี่ชายใหญ่ลงมือจับตัวอาสาวพัดออกไปทันที
อาสาวพัดโกรธจนยืนด่าที่หน้าประตู ด่าไปก็ถุยน้ำลายก้อนโต:
"ทั้งบ้านเป็นพวกขี้แพ้ มีสุขไม่เอา สมควรจนไปตลอดชีวิต เจียงรอง ถ้าเลี้ยงคนเล็กของเจ้าได้ อาสาวข้ากินอุจจาระสามชั่ง"
เพราะเจียงเหมียนเหมียนร้องไห้จนน่ากลัว ทุกคนในบ้านไม่สนใจอาสาวพัด
เจียงเหมียนเหมียนกลัวจริงๆ ใครอุ้มนางก็ร้องไห้ไม่หยุด
เริ่มเข้าใจสภาพแวดล้อมของครอบครัวนี้อย่างลึกซึ้ง
จนเกินไป
อวี่น้อยอุ้มน้องสาว ค่อยๆ โฮง
"เหมียนเหมียนอย่าร้อง พี่ไม่ไป พี่อยู่กับหนูทุกวัน พี่จะไม่ไปอีกแล้ว"
นางพูดไปก็ร้องไห้ไป
ถ้ามีทาง ใครจะยอมไปเป็นทาส
เจียงเหมียนเหมียนร้องไปร้องมา จู่ๆ ก็รู้สึกตาพร่า—ในสายตาปรากฏน้ำพุแห่งหนึ่ง
น้ำพุใหญ่เท่าปากชาม น้ำพุพุ่งปุดๆ ประมาณเท่านิ้วชี้ ยาวเท่านิ้วชี้ พุ่งขึ้นกลางอากาศ น้ำที่ตกลงมากลับหายไปในความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย
เจียงเหมียนเหมียนเผลอปัดน้ำพุ ก็มีน้ำพุหวานๆ หยดหนึ่งกระเด็นมาเข้าปาก หวานชื่นใจ ตกลงสู่จมูก อาการคัดจมูกของทารกหายไปทันที
โอ้โฮ ความสามารถพิเศษของผู้ข้ามเวลา!
นางลืมร้องไห้ อ้าปากด้วยความประหลาดใจ
ส่วนเจียงอวี่พบว่าตัวเองพูดว่าจะไม่ไป น้องสาวกลับหยุดร้องไห้จริงๆ ดูเหมือนยังอมยิ้มอีกด้วย
นางก็ยิ้ม แต่หนำซ้ำน้ำตายิ่งไหลมากขึ้น