เมิ่งเฉินเห็นว่าพ่อกับน้องสาวต่างยอมอ่อนข้อแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้ทั้งสองเห็นด้านโหดเหี้ยมของตน
หากเป็นไปตามนิสัยปกติของเขา การปล่อยให้หวังหมาจื่อต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตยังถือว่าเบาเกินไปด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เขาอยู่ในต้าเซี่ย จะฆ่าคนตามอำเภอใจเหมือนอยู่ต่างประเทศไม่ได้
มือที่กำท่อนเหล็กของเมิ่งเฉินค่อย ๆ ลดลง ก่อนจะโยนมันทิ้งไปข้าง ๆ เกิดเสียง “เคร้ง” ดังสนั่น ทำเอาหวังหมาจื่อสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง
“ไสหัวไป”
เมิ่งเฉินเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว น้ำเสียงเย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
หวังหมาจื่อราวกับได้รับพระราชทานอภัยโทษ รีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ไม่สนใจลูกน้องที่กำลังร้องครวญครางอยู่บนพื้น แล้วพุ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปโดยไม่หันกลับมา สภาพน่าอนาถเช่นนั้นยังจะเหลือความหยิ่งผยองเหมือนก่อนหน้านี้ได้อย่างไร
พวกอันธพาลตัวเล็กที่นอนร้องครวญครางอยู่เต็มพื้นมองเมิ่งเฉินซึ่งมีสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วหันไปมองพี่ใหญ่ที่ทิ้งพวกตนหนีเอาตัวรอด
พวกเขาตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ตอนนี้รู้สึกได้เพียงว่าฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น นี่มันเรียกว่าต่อสู้กันที่ไหน นี่มันการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียวชัด ๆ!
“ท่านเมิ่ง พวกผมก็แค่ทำตามคำสั่งของหวังหมาจื่อ ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ได้โปรดปล่อยพวกผมไปเหมือนผายลมสักครั้งเถอะครับ”
เมิ่งเฉินกวาดตามองพวกอันธพาลที่ร้องครวญครางอยู่บนพื้นอย่างไม่แยแส แม้คนเหล่านี้จะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงลูกกระจ๊อกของหวังหมาจื่อ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะเสียเวลากับคนปลายแถวพวกนี้