หวังหมาจื่อไม่เพียงไม่ทำตามคำพูดของเมิ่งเฉิน กลับหันไปบอกลูกน้องว่า
“พี่น้องทั้งหลาย จัดการมันให้พิการไปเลย ให้มันรู้ว่าเจ้าหม่าหวางเหม่ย์มีสามตา ให้มันเข้าใจว่าแก๊งพญาเสือดำของเราไม่ใช่แมวหมาที่ใครก็กล้ามาหาเรื่องได้!”
พวกนักเลงปลายแถวของหวังหมาจื่อได้ยินคำสั่ง ก็ชูอาวุธในมือแล้วพุ่งเข้าใส่เมิ่งเฉินทันที
เมิ่งฟู่กุ้ยหลับตาลงอย่างทนดูไม่ไหว!
เมิ่งถิงกับเอ้อเปียวจื่อก็ทนดูต่อไม่ไหว หันตัวไปอีกทาง
มีเพียงท่านหมอหม่าและพยาบาลสาวที่มองเมิ่งเฉินราวกับกำลังดูละคร รอดูเขาจากคนปกติกลายเป็นคนสะบักสะบอมหลังถูกสั่งสอน
แต่ครั้งนี้ สิ่งที่พวกเขาคาดหวังกลับไม่เป็นดังหวัง
แม้เมิ่งเฉินจะบาดเจ็บ แต่การจัดการนักเลงปลายแถวไม่กี่คนที่ไม่มีฝีมืออะไรนั้นยังเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา
เมื่อนักเลงเจ็ดแปดคนชูท่อเหล็กกับมีดพกพุ่งเข้ามา
เมิ่งเฉินมองพวกนักเลง แล้วขยับตัวอย่างไม่รีบร้อน
เห็นเพียงเขาถอยเท้าซ้ายไปครึ่งก้าว ย่อตัวเล็กน้อย ราวกับหมาป่าที่กำลังเตรียมพร้อมจู่โจม
นักเลงคนแรกพุ่งมาถึงตรงหน้า เพิ่งยกท่อเหล็กขึ้น หมัดขวาของเมิ่งเฉินก็ซัดใส่หน้าอกของมันราวกับกระสุนปืนใหญ่ “ปัง!” เสียงทุ้มดังสนั่น หน้าอกของชายคนนั้นยุบ ร่างกระเด็นลอยไปชนเตียงคนไข้สองเตียงจนล้ม ขวดน้ำเกลือแตกกระจายเต็มพื้น
นักเลงคนที่สองยังไม่ทันตั้งตัว เมิ่งเฉินก็ประชิดเข้าไป มือซ้ายจับข้อมือมันแล้วบิด “กร๊อบ!” ท่อเหล็กร่วงลงพื้น ตามด้วยศอกที่ฟาดเข้าขมับ ชายคนนั้นหมดสติไปทันที