สายลมยามเช้าเย็นยะเยือก
เฟิงฮ่าวนอนแผ่อยู่บนพื้น รู้สึกว่าตัวเองคงสมองมีปัญหา ถึงได้ถูกระบบเฮงซวยนี่หลอกให้ออกมาวิ่งได้จริง ๆ
ถ้าเขายังไปสนใจระบบนี่อีก เขายอมเป็นหมาเลย
「โฮสต์ทำภารกิจออกกำลังกายที่ระบบมอบหมายสำเร็จอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก รางวัลคือกำจัดรอยแผลเป็น 1 แห่ง ผู้ชายที่กินข้าวนิ่มอย่างมีคุณภาพต้องมีร่างกายขาวผ่องไร้ตำหนิ ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป!」
เฟิงฮ่าว: ……
เขารักษาตัวอย่างดี ไม่มีรอยแผลเป็นสักหน่อย
เขาหยิบมือถือขึ้นมา เปิดกล้องหน้าเจ้าปัญหา แล้วก็เห็นผู้ชายขี้เหร่ที่มีจุดดำเต็มหน้าอยู่ในนั้น
จากนั้นเขาก็มองตรงบริเวณคิ้วซ้ายของตัวเอง ตอนเด็กเคยขี่จักรยานแล้วล้มจนเป็นแผลเป็นอยู่เส้นหนึ่ง ทำให้คิ้วซ้ายแหว่งไปช่วงหนึ่ง ปกติเขาใช้ผมหน้าม้าปิดไว้ แต่ตอนนี้นอนแผ่อยู่ ผมหน้าม้ากระจายไปคนละทิศละทาง คิ้วที่แหว่งจึงเผยให้เห็นชัด ๆ แล้วต่อหน้าต่อตาเขา รอยแผลเป็นก็ค่อย ๆ หายไป คิ้วค่อย ๆ งอกขึ้นมาเติมให้เต็มจนสมมาตร…
นี่มันเกินมนุษย์ไปแล้ว เก่งกว่าพวกผู้หญิงไปสักคิ้วอีก
เขามองด้วยสีหน้าตื่นตะลึง แล้วก็รู้สึกทันทีว่าผู้ชายขี้เหร่ในกล้องหน้าไม่ได้ขี้เหร่ขนาดนั้นแล้ว รูปหน้าดูสมมาตรขึ้นด้วย
เขาร้องออกมาอย่างตกใจว่า 「โฮ่ง!」
จากนั้นก็มีข้อความบรรทัดใหม่เด้งขึ้นมาตรงหน้า:
7:00-8:00 กินอาหารเช้า (ช่วยลดความเสี่ยงนิ่วในถุงน้ำดีและนิ่วในไต ผู้ชายที่ไม่มีนิ่วเท่านั้นถึงจะเป็นผู้ชายสุขภาพดี)
เฟิงฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก!
「ฉันเป็นนิ่วด้วยเหรอ?」
「จากการตรวจวัด ร่างกายของโฮสต์อยู่ในภาวะกึ่งไม่แข็งแรง ปัจจุบันมีนิ่วทั้งหมด 46 ก้อน เป็นนิ่วทั่วไป 2 ก้อน นิ่วขนาดเล็ก 3 ก้อน และนิ่วขนาดเล็กที่กำลังจะก่อตัว 41 ก้อน」
เฟิงฮ่าวกำลังจะลุกขึ้นนั่ง พอได้ยินเสียงนั้นก็เซ แล้วล้มกลับลงไปอีกครั้ง
「โฮสต์พยายามให้ดี มีโอกาสได้รับไอเทมชิ้นเล็กขั้นต้น: ไข่ไก่เคาะหิน หินแตก ผลลัพธ์: โฮสต์เพียงกินไข่ไก่ 1 ฟอง ก็ขับนิ่วออกมาได้ 1 ก้อน ผู้ชายที่ไม่มีนิ่วเท่านั้นถึงจะเป็นผู้ชายสุขภาพดี โฮสต์สู้ ๆ」
เฟิงฮ่าวสะดุ้งอีกครั้ง
ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนได้
เตรียมตัวไปหาอะไรกิน
เขาเดินสั่น ๆ ไปยังถนนนักศึกษา มีร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นร้านหนึ่งอร่อยมาก
ปกติเขาตื่นไม่ไหว ทั้งที่อยากกินอยู่บ่อย ๆ แต่พอไปถึง ร้านนี้ก็มักขายหมดแล้ว
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่า ถ้าเรียนจบมหาวิทยาลัย สิ่งที่เขาคิดถึงที่สุดอาจเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นร้านนี้…หรือไม่ก็เจ้าของร้านสาว
เจ้าของร้านสาวผิวขาว แถมหน้าอกใหญ่ด้วย
ร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นริมถนนที่ดูธรรมดาแห่งนี้ไม่มีแม้แต่ป้ายร้าน มีแค่ก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นขาย
แต่กลิ่นหอมเข้มข้นมาก
เขาอดถามไม่ได้ว่า 「กินข้าวใช้ไอเทมเวลาหายไปไหนได้ไหม?」
「การกินมากเกินไปจะทำร้ายกระเพาะและทำให้อ้วน ความอ้วนเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุดของผู้ชายที่กินข้าวนิ่ม ดังนั้นจึงไม่แนะนำให้ใช้ไอเทมระหว่างกินข้าว」
เฟิงฮ่าว: ……
เขาเดินไปยืนหน้าเจ้าของร้าน แล้วชี้ไปที่หม้อก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้น 「เถ้าแก่ เอาก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นหนึ่งชาม ใส่ปาท่องโก๋ ไส้ใหญ่ เนื้อหมูไม่ติดมัน ผักใบเขียว เห็ดนางรมหลวง เนื้อปลา แล้วนั่นอะไร?」
「นี่เนื้อวัว นี่กุ้ง」
「ใส่มาทั้งหมดเลย」เฟิงฮ่าวพูดอย่างใจกว้าง
เจ้าของร้านสาวผิวขาวเนียนยิ้มแล้วพูดว่า 「หนุ่มน้อย หน้าตาดูดีจริง ๆ ทั้งหมด 24 หยวนนะ」
เฟิงฮ่าวเปิดวีแชตสแกนจ่าย พอเห็นราคาแล้วก็แอบดีใจ หรือว่าคิ้วจะเต็มแล้ว แถมยังหล่อขึ้นด้วย?
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นชามยักษ์รุ่นเรือยอชต์สุดหรูจนหมด เขาถึงรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
นาน ๆ ทีจะได้ออกมาเช้าขนาดนี้ เขาเลยซื้อก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นแบบธรรมดา (ไม่ใส่อะไรเพิ่ม) กลับไปฝากเพื่อนร่วมห้องสองสามคนด้วย
เพิ่งเจ็ดโมงกว่า ๆ ระหว่างทางมีนักศึกษาไม่มาก มหาวิทยาลัยอันดับสองท้าย ๆ แบบนี้ คนที่ตั้งใจเรียนมีไม่กี่คน ส่วนใหญ่คนที่ตื่นเวลานี้เป็นพวกเตรียมสอบบัณฑิตศึกษา หรือไม่ก็เป็นสาวดาวคณะอย่างฉินชิวที่กลับหอไปเปลี่ยนกระโปรง…
ระหว่างเดิน เฟิงฮ่าวก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำภารกิจสำเร็จไปตั้งสามอย่างแล้ว แต่ได้รางวัลแค่อย่างเดียว จึงถามว่า 「ตื่นนอนกับกินข้าวไม่มีรางวัลเหรอ?」
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงเรียบ ๆ ของระบบถึงดังขึ้น 「เนื่องจากโฮสต์ขยันทำภารกิจ เพื่อกระตุ้นให้โฮสต์กลายเป็นผู้ชายที่กินข้าวนิ่มอย่างมีคุณภาพโดยเร็ว ระบบจึงมอบรางวัลกำจัดรอยแผลเป็น 2 แห่ง」
เฟิงฮ่าวหยิบมือถือออกมาเปิดกล้องหน้าอีกครั้ง สำรวจใบหน้าตัวเอง แต่ก็ไม่เห็นอะไรเปลี่ยนเลย!
「กำจัดตรงไหนไปล่ะ?」
「บริเวณเหนือสะโพกซ้ายของโฮสต์มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ 2 แห่ง ระบบกำจัดให้แล้ว คืนสะโพกซ้ายที่ขาวผ่องไร้ตำหนิให้โฮสต์」
เฟิงฮ่าว: ……
อดอยากลองจับดูไม่ได้!
ตอนเด็กเหมือนเขาเคยล้มจริง ๆ ตอนกระโดดลงจากกองทราย ดันนั่งทับหินจนเลือดออก แต่ใครจะไปสนใจว่าสะโพกมีแผลเป็นหรือเปล่ากันล่ะ!!!
แล้วระบบเวรนี่ยังมองเห็นก้นเขาได้ด้วยเหรอ?!
เฟิงฮ่าวกลับหอพักราวกับโดนฟ้าผ่า เพื่อนร่วมห้องพวกนั้นยังไม่ตื่นสักคน เขาวางก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ข้นลง แล้วมองข้อความบรรทัดใหม่ที่ปรากฏตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์:
8:00-9:00 เรียนภาษาอังกฤษ (การเรียนรู้คือบันไดแห่งความก้าวหน้าของมนุษยชาติ ยิ่งเรียนมากก็ยิ่งมีบันไดมากมาย เหยียบบันไดแล้วก็เดินไปอยู่ตรงหน้าสาวเศรษฐีได้อย่างง่ายดาย)
เพิ่งเคยเห็นคนพูดถึงการเรียนได้วัตถุนิยมขนาดนี้
เฟิงฮ่าวค้นหนังสือภาษาอังกฤษของตัวเองจากมุมห้อง สะพายกระเป๋าแล้วเดินไปห้องสมุด
ยังไงเขาก็ยังเป็นนักศึกษาอยู่
งั้นก็เริ่มเรียนเลย!
เฟิงฮ่าวเดินมุ่งหน้าไปห้องสมุดอย่างฮึกเหิม ไม่รู้ทำไม แค่คิดว่าเดี๋ยวจะได้เรียนหนังสือ ก็รู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผลขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม
นี่คงเป็นความขี้ขลาดของนักศึกษาปีสี่ ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสังคม แต่ก็กลัวปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่า ๆ งั้นก็เรียนไปก่อนแล้วกัน ไม่รู้ว่ายังทันไหม
เฟิงฮ่าวตัดสินใจไปห้องอ่านวารสาร ที่นั่นค่อนข้างเงียบ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมารบกวน
ห้องสมุดยามเช้าอาบไล้ด้วยแสงแดด งดงามมาก
ตรงทางเข้ามีตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่เขียนว่า หนังสือคือบันไดแห่งความก้าวหน้าของมนุษยชาติ
เขาก้าวขึ้นบันได ขั้นหนึ่ง สองขั้น สามสี่ขั้น…
เปิดหนังสือภาษาอังกฤษปีสาม
ใหม่เอี่ยม แปลกตา
แต่แล้วเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็เกิดขึ้น เขาตั้งใจอ่านจนเข้าใจจริง ๆ
เขาไม่ใช่คนมีพรสวรรค์อะไรนัก จำได้แค่ว่าตอนเด็กครูเคยบอกว่า ความจำดีสู้จดด้วยมือไม่ได้
ตอนนั้นเองเขาหยิบปากกาออกมา คัดบทเรียนลงไป
ตั้งใจเขียนทีละตัว ทีละขีด หัวใจที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ราวกับได้หยั่งรากมั่นคงและกลับลงสู่พื้นดินในวินาทีนั้น
ตื่นเช้า วิ่งออกกำลังกาย กินอาหารเช้า พอทำครบทั้งหมด ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งแรง สมองปลอดโปร่ง เรียนหนังสือได้ดีมาก
แสงแดดสาดผ่านหน้าต่างลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มที่นั่งเขียน ตัวตรงสง่างาม
ในวินาทีนั้น ข้อความบรรทัดหนึ่งตรงหน้าเขาก็ชัดเจน สว่างไสว และอ่อนโยน
8:00-9:00 เรียนภาษาอังกฤษ (การเรียนรู้คือบันไดแห่งความก้าวหน้าของมนุษยชาติ สู้ ๆ!)