นาฬิกาบนผนังห้องอ่านหนังสือบอกเวลา 8:41 น.
เฟิงฮ่าวยังคงคัดคำศัพท์อยู่
คำศัพท์ในหนังสือภาษาอังกฤษระดับปีสาม ส่วนใหญ่เป็นคำศัพท์ระดับสอบวัดความรู้ภาษาอังกฤษระดับหก
“impress [im''pres] คำกริยา ทำให้ประทับใจ;
strict [strikt] คำคุณศัพท์ เข้มงวด; เคร่งครัด
loudly [''laudli] คำวิเศษณ์ ด้วยเสียงดัง
……”
เขาท่องคำศัพท์อยู่ในใจ มือก็เขียนไม่หยุด รู้ตัวอีกทีก็คัดไปได้หลายหน้าแล้ว
ตอนเรียน แม้จะไม่ได้เห็นผลทันที แต่กลับรู้สึกมั่นคงและไม่กระวนกระวาย ต่างจากตอนเล่นเกมหรือไถโต่วอิน ถึงจะหัวเราะอยู่ แต่ก็ยังรู้สึกใจร้อนอยู่บ้าง
ตอนเช้าประสิทธิภาพดีจริง ๆ
เขารู้สึกว่าเรียนมานานมากแล้ว ซึ่งความจริงก็ผ่านมานานพอสมควร ทว่าหัวกลับยังไม่ล้า ตรงกันข้าม ไฟในการเรียนกลับลุกโชน
แสงแดดค่อย ๆ ไต่จากแผ่นหลังของเขาขึ้นมาบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ
พอคัดคำศัพท์จบหนึ่งหน้า มือของเขาก็หยุดลง เขาหมุนปากกาเล่น หมุนไปสองรอบก็ทำตก เก็บขึ้นมาแล้วหมุนต่อ จากนั้นอ่านทวนหน้านั้นในใจอีกสองรอบ ก่อนพลิกไปหน้าถัดไปแล้วคัดต่อ
เข็มนาฬิกาเดินต่อไป ในที่สุดก็ถึงเวลา 9:00 น.
เฟิงฮ่าวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างกายผ่อนคลายลง ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ มือเมื่อยชาและกระหายน้ำ
“ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจเรียนภาษาอังกฤษสำเร็จ ขณะใช้งานบัฟไอเทมเวลาหายไปไหน ผลลัพธ์เทียบเท่ากับการเรียนภาษาอังกฤษเป็นเวลา 4 ชั่วโมง ตึกสูงหมื่นจั้งเริ่มต้นจากพื้นราบ อาศัยความสามารถของตัวเองกินแรงคนอื่น เริ่มเรียนเมื่อไรก็ไม่สาย โฮสต์พยายามต่อไปนะ”
ตอนนี้หัวของเฟิงฮ่าวว่างเปล่า ราวกับเพิ่งผ่านการสั่นสะเทือนมาหลายระลอกจนหมดแรง
ไม่อยากพูด และไม่อยากบ่นด้วย
ได้ยินเพียงเสียงนั้นพูดต่อว่า “โฮสต์ทำภารกิจการเรียนสำเร็จเป็นครั้งแรก ผลงานยอดเยี่ยม มอบบัฟเสียงใสระดับต้น (1 วัน) ให้โฮสต์ ผลลัพธ์: พอได้ยินคุณพูดประโยคหนึ่ง ก็อยากฟังประโยคถัดไป”
“เสียงเดิมของฉันฟังไม่ดีเหรอ?” เฟิงฮ่าวอดสวนกลับไม่ได้
“เสียงเดิมของโฮสต์ดังเกินไป ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ การเปลี่ยนจังหวะกระด้าง น้ำเสียงท้ายประโยคไม่มั่นใจ ทุกครั้งที่พูดจบ ฟังเหมือนกำลังปฏิเสธตัวเอง จึงดึงดูดให้คนอื่นตั้งใจฟังได้ยาก โฮสต์ฝึกเสียงของตัวเองได้เช่นกัน ทุกครั้งที่พูดจบให้บันทึกเสียงไว้ ฟังซ้ำ แล้วฝึกปรับแก้ ผู้ชายที่กินแรงคนอื่นได้อย่างมีคุณภาพต้องพูดจาน่าฟังและเป็นที่ชื่นชอบ โฮสต์สู้ ๆ”
เฟิงฮ่าว: ……
ฟังดูมีเหตุผลมาก แต่ก็อึดอัดใจชะมัด
คนปกติที่ไหนจะฝึกพูดกันแบบนี้ นี่สินะ การเป็นผู้ชายที่กินแรงคนอื่นก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
แถบเวลาใหม่เด้งขึ้นมาตรงหน้า:
9:00-9:30 กินโยเกิร์ตกับผลไม้ (พักผ่อนสลับกับทำงาน เป็นหลักพื้นฐานของผู้ชายที่กินแรงคนอื่นได้อย่างมีคุณภาพ)
หา?
นี่ก็เป็นภารกิจด้วยเหรอ!!
จู่ ๆ เฟิงฮ่าวก็รู้สึกซาบซึ้งและมีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาตั้งใจจะยืมหนังสือสักเล่มแล้วค่อยไปหาอะไรกิน
เมื่อไปถึงห้องยืมหนังสือชั้นสอง ก็เห็นชายวัยกลางคนยืนเฝ้าอยู่ตรงประตู
เขายื่นบัตรนักศึกษาไปให้ “อาจารย์ครับ ผมจะยืมหนังสือ”
ทันทีที่เอ่ยปาก เขาก็ตกใจเสียเอง เสียงยังเป็นเสียงของเขาเหมือนเดิม แต่จะว่ายังไงดี จู่ ๆ ลมหายใจก็มั่นคงขึ้น พูดได้อย่างเต็มเสียงและมั่นใจ ไม่รู้สึกผิดหรือประหม่าเลยสักนิด
ชายวัยกลางคนถามว่า “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ”
“อาจารย์ครับ ผมจะยืมหนังสือ”
“ได้เลย!” ชายวัยกลางคนรับบัตรนักศึกษาไปอย่างกระตือรือร้น สแกนบัตรแล้วเปิดทางให้เขาเข้าไป
เขาเดินไปได้แค่สองก้าว ชายคนนั้นก็ตามมาเสียแล้ว
“นักศึกษา จะยืมหนังสืออะไรล่ะ เดี๋ยวช่วยหาให้”
“อาจารย์ครับ ผมยืมหนังสือหมวดสังคมศาสตร์สักเล่มก็พอครับ” เฟิงฮ่าวเงยหน้าขึ้นเห็นป้ายหมวดสังคมศาสตร์อยู่ตรงหน้า จึงรีบตอบ
ปกติแค่พูดประโยคนี้ เขาคงลนลานและประหม่าอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พอมีบัฟช่วย เสียงกลับชัดถ้อยชัดคำ มั่นใจและเป็นธรรมชาติ
“อยู่ตรงนี้เอง ลองหาเอาดูนะ ถ้าหาไม่เจอ ก็ใช้คอมพิวเตอร์ตรงประตูค้นหาได้”
“ครับ ขอบคุณอาจารย์”
“นักศึกษาเรียนสาขาอะไร?” ชายวัยกลางคนถามขึ้นอีกครั้ง
“การจัดการสารสนเทศครับ”
“รุ่นไหนล่ะ?”
“รุ่นปี 2018 ครับ”
“อาจารย์ที่ปรึกษาห้องพวกเธอ ชื่อเสี่ยวหลิว ฉันรู้จักดีเลย”
“บ้านเกิดเธออยู่ซื่อเหอใช่ไหม โอ้โห สาว ๆ ที่ซื่อเหอน่ารักนะ”
……
เฟิงฮ่าวคุยกับอาจารย์ขึ้นมาเสียอย่างนั้น
กว่าจะรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาพูดจบไปประโยคหนึ่ง ชายวัยกลางคนก็ยังอยากฟังประโยคต่อไป คุยกันไม่มีทีท่าว่าจะจบ
เขารีบหุบปาก แสร้งทำเป็นตั้งใจหาหนังสือ ชายวัยกลางคนถึงได้เดินจากไป
เฟิงฮ่าว: ……
“ระบบ อธิบายมาซิ!!”
“บัฟเสียงใสระดับต้น (1 วัน) ผลลัพธ์: พอได้ยินคุณพูดประโยคหนึ่ง ก็อยากฟังประโยคถัดไป โฮสต์ไม่เคยมีใครตั้งใจฟังมาก่อนใช่ไหม ถึงได้รู้สึกไม่คุ้นเคย ผู้ชายที่กินแรงคนอื่นได้อย่างมีคุณภาพต้องกล้าพูด กล้าบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการ และทำให้คนอื่นยอมรับคำขอ โปรดฝึกพูดให้มาก ๆ”
เขาเพิ่งรู้ตัวตอนอายุ 21 ปี ว่าที่แท้ตัวเองพูดไม่เป็น!!
เขายืมหนังสือเรื่อง ‘ความลับในไส้’ มาเล่มหนึ่ง ไม่ใช่หนังสือหมวดสังคมศาสตร์หรอก เขาหยิบเล่มไหนได้ก็เอาเล่มนั้น
พอถึงประตู เขายื่นหนังสือให้อาจารย์ ยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร แล้วรีบเดินหนีไปทันที
เขาจะไปกินโยเกิร์ตกับผลไม้แล้ว
พอเดินออกจากห้องสมุด เขาก็แวะร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง เห็นโยเกิร์ตราคา 3.5 หยวน ส่วนผลไม้หั่นเป็นกล่องมีสามราคา มะเขือเทศกับแตงกวา 6 หยวน แอปเปิล สาลี่ และกล้วย 8 หยวน แก้วมังกรกับสับปะรด 10 หยวน
ปกติเขาไม่กินของพวกนี้ รู้สึกว่ามันตุ้งติ้งไปหน่อย ต้าเฉียว เพื่อนร่วมห้องของเขาชอบกิน เลยซื้ออยู่บ่อย ๆ
เขาหยิบโยเกิร์ตกับกล่องมะเขือเทศแตงกวาไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์
สาวน้อยคนหนึ่งที่เคาน์เตอร์กำลังหยิบไม้เสียบหัวไชเท้าใส่หม้อโอเด้ง เขาเอ่ยขึ้นว่า “รบกวนคิดเงินด้วยครับ”
สาวน้อยหน้ากลมมีฝ้ากระเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วถามว่า “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ”
เฟิงฮ่าว: …… เขาโบกของในมือให้ดู