หลังบอกลาสาวโสดทองคำวัย 69 ปี เฟิงฮ่าวก็วิ่งต่อไป
ใครจะไปคิดว่าอาหารฟรีมื้อแรกในชีวิตที่ได้กินเพราะมีวาสนาต่อกัน จะ…แก่ขนาดนี้!!
ก่อนหน้านี้เขาต้องสอบแก้ เลยไปหาอาจารย์เหลียวเพื่อขอเอกสาร แล้วเห็นแก้วใสบนโต๊ะทำงานมีฟองอากาศผุดขึ้นมา เขายังนึกว่าอาจารย์ก็ดื่มสไปรต์เหมือนกัน!
แต่พอฟองหยุดผุด เขาก็เห็นฟันปลอมสองชุดแช่อยู่ข้างใน
อาจารย์เหลียวหยิบฟันปลอมขึ้นมาอย่างสง่างาม วางชิ้นล่างก่อน ตามด้วยชิ้นบน แล้วใส่เข้าปาก เพียงเท่านี้ก็กลับมาเป็นคุณยายที่ยิ้มแล้วเห็นฟันขาวเรียงสวยอีกครั้ง
ถึงจะมองข้ามเรื่องฟันปลอมไป แคลคูลัสก็ยากเกินไปอยู่ดี!!
พอนึกถึงอาจารย์เหลียวที่ใส่ฟันปลอม ยิ้มถามเขาอย่างอ่อนโยนว่า “เบบี๋ ถ้าฟังก์ชัน y=f(u) หาอนุพันธ์ได้ที่ u และฟังก์ชัน u=g(x) หาอนุพันธ์ได้ที่ x แล้วฟังก์ชันประกอบ y=f[g(x)] จะหาอนุพันธ์ได้ที่ x หรือเปล่า?”
……
เฟิงฮ่าววิ่งไปเหงื่อเย็นแตกซิก ขนลุกซู่ น่ากลัวเกินไปแล้ว
วิ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะคลายความหวาดผวาได้
พอมาคิดดู ระบบเฮงซวยนี่ก็เก่งไม่เบา อย่างน้อยเท่าที่รู้ตอนนี้ มันตรวจจับสาวสวยรวยมีโอกาสที่อยู่ในระยะห้าร้อยเมตรได้ ทั้งพวกเศรษฐีนี ทรัพย์สิน ไอคิว หน้าตา และอายุไม่จำกัด เรียกว่าลิสต์เป้าหมายมาให้พร้อม นับเป็นฟังก์ชันที่ไม่เลวเลย
คิดแบบนี้แล้ว วิ่งต่ออีกหน่อยก็ได้
มหาวิทยาลัยกว้างขนาดนี้ คงไม่ได้มีแต่คุณยายหรอกมั้ง
เฟิงฮ่าวเผลอวิ่งไปทางหอพักหญิง
แต่พอวิ่งไปได้ครึ่งทาง เขาก็รู้สึกว่าการไปเดินวนแถวหอหญิงแต่เช้าตรู่มันดูโรคจิตไปหน่อย เลยวิ่งย้อนกลับมา ช่วยไม่ได้ ผู้ชายติดบ้านก็มีความทะเยอทะยาน แต่ทำอะไรไม่เคยสุดทาง
วิ่งไปวิ่งมา จู่ ๆ ก็เห็นสาวสวยคนหนึ่ง
สวยจริง ไม่ได้พูดเล่น
คนที่เดินสวนมาคือฉินชิว ดาวคณะการเงินข้าง ๆ สะพายกระเป๋าชาแนลใบหนึ่งมา ได้ยินว่าราคากระเป๋าใบนั้นพอเป็นค่าใช้จ่ายของเขาได้ทั้งเทอม
ฉินชิวขึ้นชื่อว่าเย็นชาและจีบยาก แถมยังโสด เป็นคนเจียงหนิง พ่อของเธอเป็นผู้จัดการสาขาซิงเย่บนถนนหลงซานในเจียงหนิง เฟิงฮ่าวรู้ละเอียดขนาดนี้ก็เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในกองกำลังตัวสำรองที่แอบชอบดาวคณะ คอยมองเธอจนแทบจะน้ำลายหก
กำลังจะเดินสวนกันอยู่แล้ว แต่ระบบกลับไม่ส่งเสียงเตือน
เฟิงฮ่าวอดถามไม่ได้ว่า “เป็นอะไรไป? คนนี้ฉันไม่คู่ควรเหรอ?”
“จากการตรวจสอบของระบบ ฉินชิวมีแฟนที่คบกันมาสามปีแล้ว ผู้ชายเกาะผู้หญิงกินที่มีศักดิ์ศรีจะเลือกเกาะแต่เศรษฐีนีโสด นายไม่คู่ควร”
เฟิงฮ่าว: ……
จังหวะที่เดินสวนกับฉินชิว ดาวคณะ เฟิงฮ่าวก็เข้าใจขึ้นมาทันที
เช้าตรู่ขนาดนี้ ดาวคณะกลับจากข้างนอกเข้าหอพัก
กระโปรงสีขาวของดาวคณะยับเล็กน้อย
เหมือนหัวใจของเขาไม่มีผิด ยับยู่ยี่ไปหมด
ดาวคณะไม่ได้ทักเขา
เฟิงฮ่าวก็ไม่ได้ทักเธอ
เขาวิ่งต่อไป วิ่งแล้ววิ่งอีก
คุณลุงหลายคนกำลังฝึกไทเก๊ก
กลุ่มคุณป้ากำลังเต้นแอโรบิกกลางลาน
คุณป้าอีกกลุ่มกำลังเต้นอยู่ฝั่งตรงข้าม
เจ้าของแผงอาหารเช้ากำลังเติมถ่าน
พ่อค้าผักกำลังรดน้ำผักในตะกร้า
เขารู้สึกว่าตัวเองวิ่งจนแทบขาดใจ
ขาทั้งสองข้างเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง เหนื่อยจนยกไม่ขึ้นแล้ว
ข้อความตรงหน้า “6:30-7:00 วิ่งออกกำลังกาย (ร่างกายที่แข็งแรงช่วยให้สมองปลอดโปร่ง ปลุกใจสู้ และรักษาสภาพจิตใจให้มุ่งมั่น)” ยังคงกะพริบไม่หยุด
ก็แค่วิ่ง 30 นาที ทำไมผ่านมาตั้งนานแล้วยังไม่จบอีก?
ยากเกินไปแล้ว เขาไม่อยากวิ่งต่อแล้ว
พอนึกถึงระบบเฮงซวยที่บอกว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 29 ปี ปีนี้เขาอายุ 21 รวมกันก็แค่ 50 ก่อนตายอายุขัยรวมของเขายังน้อยกว่าอาจารย์เหลียวตอนนี้ถึง 19 ปี แค่นึกถึงเรื่องนี้ก็สั่นขึ้นมาอีกระลอก
วิ่งต่อ! วิ่งต่อไป!
คนรอบข้างเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ
ระบบก็ไม่ส่งเสียงอีกเลย
ถึงมันจะพูด เขาก็ไม่สนแล้ว!!
เวลานี้เป็นช่วงที่อาจารย์ในมหาวิทยาลัยตื่นมาออกกำลังกาย ถ้ามีอาจารย์แก่กว่า 70 ปีโผล่มาอีกคน…
ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริง ๆ
เฟิงฮ่าวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองวิ่งจบได้ยังไง
พอวิ่งไปถึงช่วงท้าย เขาก็ชาไปหมด
ยกขาวิ่งต่อไปอย่างไร้ความรู้สึก
ได้แต่รอให้ข้อความตรงหน้าค่อย ๆ หยุดกะพริบแล้วหายไป
ทันทีที่ข้อความบรรทัดนั้นหายไป เขาก็ทิ้งตัวนอนแผ่ลงกับพื้น
รู้สึกเหมือนใกล้ตายแล้ว เหนื่อย เหนื่อยมาก เหนื่อยสุด ๆ!
วิ่งแค่ 30 นาที แต่เหมือนวิ่งมาหลายชั่วโมง
เขานอนแผ่อยู่บนสนามหญ้า ท้องฟ้าสีฟ้าโคตรสดใส เมฆก็ขาวโคตร ๆ เขาหอบหายใจแรง คอแห้งแทบตาย แถมยังเจ็บคอ คราวหน้าต้องพกน้ำมาด้วย
กำลังคิดอยู่ เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจออกกำลังกายรายการแรกสำเร็จแล้ว ร่างกายแข็งแรงคือพื้นฐานของการเกาะผู้หญิงกิน สู้ต่อไปนะ โฮสต์!”
“ฉันไม่ไหวแล้ว ไม่กินของฟรีแล้ว” เฟิงฮ่าวพูดพลางหอบเหมือนหมาใกล้ตาย
“แม้พรสวรรค์ของโฮสต์จะแย่มาก แต่ความมุ่งมั่นถือว่าดี เมื่อครู่ระบบใช้ไอเทมระดับเริ่มต้นให้โฮสต์: บัฟ ‘เวลาหายไปไหน’ ซึ่งช่วยเพิ่มผลลัพธ์จากการฝึก มีอีกชื่อว่าเครื่องขยายเวลา เมื่อครู่นี้โฮสต์วิ่ง 30 นาที แต่ภาระและผลลัพธ์เทียบเท่ากับการวิ่ง 120 นาที จึงรู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษ ไอเทมระดับเริ่มต้น ‘เวลาหายไปไหน’ ช่วยให้โฮสต์มีเวลาเพิ่มขึ้นสี่เท่า เพื่อให้โฮสต์กลายเป็นผู้ชายเกาะผู้หญิงกินที่มีคุณสมบัติเหมาะสมโดยเร็ว”
เฟิงฮ่าว: ……
เขานึกว่าร่างกายตัวเองห่วย ที่ไหนได้เท่ากับวิ่งรวดเดียวสองชั่วโมง บ้าไปแล้วหรือไง
พอระบบพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกว่ามือเริ่มเป็นตะคริว ตอนวิ่งเขาแกว่งแขนแรงเกินไป จนตอนนี้ยกแทบไม่ขึ้น
สายลมพัดผ่าน ร่างที่มีเหงื่อชุ่มของเขาก็เย็นวาบขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะช่วงขา ตรงโคนขา เย็นวูบวาบไปหมด
เฟิงฮ่าวมองมือ แล้วมองหว่างขา ก่อนความคิดหนึ่งจะแล่นเข้ามา
เขาถามอย่างกระดากอายเล็กน้อยว่า “ไอเทมเล็ก ๆ ที่ชื่อเวลาหายไปไหนนี่ ใช้ตอนไหนก็ได้หรือเปล่า อย่างเช่น ตอนนั้นน่ะ ตอนนั้น…”
“โฮสต์อธิบายไม่ชัดเจน ระบบไม่สามารถวิเคราะห์ได้”
เฟิงฮ่าวขยับมือขึ้นลงสองสามที
ใบหน้าแดงก่ำเผยรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมา
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า:
“ชักแรงไปก็หมดแรงตาย!”
เฟิงฮ่าว: ……
โธ่เอ๊ย โธ่เอ๊ย โธ่เอ๊ย หญ้าบนทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา!