หลังจากโฮชิโนะ เช่อออกจากเมืองมาซาระ ถนนก็แคบลงอย่างรวดเร็ว
พงหญ้าสองข้างทางหนาทึบกว่าทุ่งหญ้าทั่วไปในพัลเดียมาก พอลมพัดผ่านก็มีเสียงสวบสาบดังมาจากข้างใน
ฟุชิกิดาเนะเดินอยู่ข้างเท้าเขา เมล็ดบนหลังขยับไหวเบา ๆ
มันสนใจโลกภายนอกมาก แต่ก็ไม่ใช่นิสัยใจร้อน
พอเห็นโปจจิบินออกมาจากพงหญ้า มันก็หยุดมอง
พอเห็นโครัตตาพุ่งผ่านข้างทาง มันก็แค่เงยหน้าขึ้นนิดหน่อย
โฮชิโนะ เช่อก้มมองมัน
“เดินทางครั้งแรกเหรอ?”
“ดาเนะ”
ฟุชิกิดาเนะพยักหน้า
โฮชิโนะ เช่อยิ้มนิดหนึ่ง
“งั้นค่อย ๆ ไป ไม่ต้องรีบ”
โทรศัพท์โรโตมบินนำหน้า หน้าจอแสดงเส้นทางอยู่
“โรโต! ข้างหน้าคือเส้นทางหมายเลข 1 มีกิจกรรมของโปเกมอนป่าอยู่บ่อยครั้ง เทรนเนอร์โปรดระวังตัวด้วย!”
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคุ้นเคยนี้แล้ว โฮชิโนะ เช่อก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน
เมื่อ 3 ปีก่อน ตอนเขาออกเดินทางจากพัลเดีย ข้างกายมีเพียงชาร์คาเด็ตตัวเดียว
ตอนนั้นชาร์คาเด็ตก็ไม่ต่างจากฟุชิกิดาเนะในตอนนี้เท่าไร
ตัวเล็กนิดเดียว มองอะไรก็ตั้งใจไปหมด
ต่อมามันต่อสู้ฝ่าฟันจนถึงศึกชิงแชมป์ และกลายเป็นอาชาเพลิงผีในตอนนี้
โฮชิโนะ เช่อยื่นมือไปแตะโปเกบอลที่เอว
ข้างในเงียบสนิท
วันนี้เขาไม่ได้คิดจะให้อาชาเพลิงผีออกมาสู้
ก้าวแรกของการเดินทางในคันโต ให้ฟุชิกิดาเนะเป็นคนรับหน้าที่ก่อน
เดินไปได้ไม่นาน พงหญ้าข้างหน้าก็สั่นไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
โครัตตาตัวหนึ่งคาบผลไม้ต้นไม้วิ่งออกมา ข้างหลังยังมีโปจจิตามมาด้วย
โปจจิกระพือปีกไล่ตามอย่างเร่งรีบ
โครัตตาวิ่งมาตรงกลางถนน เกือบชนฟุชิกิดาเนะเข้า
ฟุชิกิดาเนะเบี่ยงตัวหลบ เถาวัลย์แส้ก็ยื่นออกไปเกี่ยวขาโครัตตาเบา ๆ จนมันกลิ้งไปกับพื้นหนึ่งตลบ
ผลไม้หล่นออกมา
โปจจิหยุดกลางอากาศ ก้มลงคาบผลไม้แล้วกระพือปีกบินจากไป
โครัตตาหมอบอยู่บนพื้น อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขบเขี้ยวด้วยความโมโห
ฟุชิกิดาเนะกะพริบตาปริบ ๆ
โฮชิโนะ เช่อย่อตัวลง ลูบหัวมันเบา ๆ
“ตอบสนองได้ดี แต่คราวหน้าลดแรงลงอีกหน่อย ถ้าเมื่อกี้เป็นการต่อสู้ มันคงฉวยจังหวะสวนกลับตอนนายเก็บเถาวัลย์แส้ไปแล้ว”
ฟุชิกิดาเนะตั้งใจฟัง
โครัตตาเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ก็ฮึดฮัดแล้วมุดกลับเข้าไปในพงหญ้า
โฮชิโนะ เช่อมองฟุชิกิดาเนะ
“ไปกันเถอะ หาที่โล่ง ๆ ฝึกกันหน่อย”
คนหนึ่งกับโปเกมอนหนึ่งตัวเดินต่อไปอีกไม่กี่นาที ก็พบสนามหญ้าราบเรียบผืนหนึ่ง
โฮชิโนะ เช่อวางกระเป๋าเป้ลง
“ลองใช้เถาวัลย์แส้ก่อน”
ฟุชิกิดาเนะยืนอยู่กลางสนามหญ้า
“เล็งก้อนหินก้อนนั้น อย่าทำให้แตก แค่ลากมันมานี่ก็พอ”
“ดาเนะ!”
เถาวัลย์แส้สองเส้นยื่นออกไปพันรอบก้อนหิน
ฟุชิกิดาเนะออกแรงดึง
ก้อนหินถูกลากเข้ามาเร็วไปหน่อย เกือบกระแทกเท้าของมันเอง
โฮชิโนะ เช่อยกมือรับก้อนหินไว้
“หยุดก่อน”
ฟุชิกิดาเนะเงยหน้ามองเขา
โฮชิโนะ เช่อวางก้อนหินกลับไปที่เดิม
“แรงมีพอแล้ว แต่ยังควบคุมไม่ดีพอ ในการต่อสู้ที่ยิม เถาวัลย์แส้ไม่ได้มีไว้แค่ฟาดใส่คู่ต่อสู้ ดึงก็ได้ กันก็ได้ แถมยังเปลี่ยนตำแหน่งยืนได้ด้วย ถ้าใช้ท่านี้เป็น จะรับมือยากกว่าการโจมตีตรง ๆ เยอะ”
ฟุชิกิดาเนะพยักหน้า
มันลองอีกหลายครั้ง
ครั้งแรกเร็วเกินไป
ครั้งที่สองช้าเกินไป
ครั้งที่สามลากก้อนหินไปหยุดตรงหน้าเส้นที่โฮชิโนะ เช่อขีดไว้ได้พอดี
โฮชิโนะ เช่อพยักหน้าอย่างพอใจ
“แบบนี้แหละ”
ดวงตาของฟุชิกิดาเนะเป็นประกายขึ้น
“ดาเนะ!”
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง
“เฮ้ นายก็เป็นมือใหม่ที่ออกเดินทางจากเมืองมาซาระวันนี้เหมือนกันเหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อหันไปมอง
เด็กหนุ่มสวมหมวกคนหนึ่งเดินมาจากข้างทาง ในมือถือโปเกบอลอยู่
ดูอายุน้อยกว่าโฮชิโนะ เช่ออยู่ไม่กี่ปี
ข้างกายเขามีโครัตตาตัวหนึ่งเดินตามอยู่ หางชูสูงลิ่ว
เด็กหนุ่มมองฟุชิกิดาเนะ แล้วมองโฮชิโนะ เช่อ
“นายโชคดีนะ ได้ฟุชิกิดาเนะมาครองด้วย”
โฮชิโนะ เช่อไม่ได้อธิบายอะไร
“มีอะไร?”
เด็กหนุ่มเชิดคางขึ้น
“มาสู้กันสักรอบสิ เมื่อกี้ฉันชนะมือใหม่ไปแล้ว 2 คน ถ้าชนะนายอีกคน วันนี้ก็เป็นชัยชนะ 3 นัดรวด”
โฮชิโนะ เช่อเหลือบมองโครัตตาข้างกายเขา
เลเวลของโครัตตาไม่สูง แต่ดูมีแรงเหลือเฟือ
ฟุชิกิดาเนะเพิ่งมาอยู่กับเขา ก็ต้องการประสบการณ์จริงพอดี
“ได้”
เด็กหนุ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“เยี่ยม! โครัตตา ลุยเลย!”
โครัตตาพุ่งออกไปข้างหน้า
ฟุชิกิดาเนะก็เดินออกไปยืนประจำที่
เด็กหนุ่มโบกมือพลางตะโกนสั่ง
“โครัตตา ใช้โจมตีรวดเร็ว!”
โครัตตาออกแรงด้วยขาทั้งสี่ พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วติดพื้น
ฟุชิกิดาเนะกำลังจะยกเถาวัลย์แส้ขึ้น โฮชิโนะ เช่อก็เอ่ยปาก
“อย่าเพิ่ง รอให้มันเข้ามาในระยะ 3 ก้าวก่อน”
ฟุชิกิดาเนะยั้งท่าไว้
โครัตตาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
เด็กหนุ่มเห็นโฮชิโนะ เช่อไม่ขยับ ก็อดหัวเราะไม่ได้
“กลัวจนตัวแข็งไปแล้วเหรอ? การต่อสู้ของมือใหม่ไม่มีใครรอให้นายเตรียมตัวหรอกนะ!”
โฮชิโนะ เช่อไม่สนใจเขา
โครัตตาพุ่งเข้ามาในระยะ 3 ก้าว
“เถาวัลย์แส้ เล็งพื้นด้านหน้าทางขวา”
เถาวัลย์แส้ของฟุชิกิดาเนะฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว
มันไม่ได้ฟาดใส่โครัตตาโดยตรง แต่ฟาดลงตรงจุดที่เท้าหน้าของโครัตตากำลังจะเหยียบลงไป
ฝีเท้าของโครัตตาสะดุด ร่างจึงถลันไปข้างหน้า
“เส้นที่สอง ดึงกลับมา”
เถาวัลย์แส้อีกเส้นพันเข้ากับหางของโครัตตาตามจังหวะ แล้วกระตุกเบา ๆ
โครัตตาพลิกคว่ำกลางอากาศ ก่อนจะตกลงบนสนามหญ้า
รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มแข็งค้าง
“อะไรน่ะ?”
โฮชิโนะ เช่อพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ผงสะกดนิทรา”
เมล็ดบนหลังของฟุชิกิดาเนะค่อย ๆ เปิดออก ผงสีจางลอยไปหาโครัตตา
โครัตตาเพิ่งลุกขึ้นมา สูดผงเข้าไปหนึ่งเฮือก เปลือกตาก็หนักอึ้งทันที
“เถาวัลย์แส้ ปิดฉาก”
เพี๊ยะ!
เถาวัลย์แส้ฟาดลงมา โครัตตาล้มลงกับพื้น ตากลอกเป็นวง
การต่อสู้จบลงเร็วเกินไป
เด็กหนุ่มยังค้างอยู่ในท่าโบกมือ
เขายืนอึ้งอยู่นานกว่าจะวิ่งเข้าไปอุ้มโครัตตาขึ้นมา
“นี่... เป็นไปได้ยังไง? นายเป็นมือใหม่จริง ๆ เหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อหยิบยารักษาแผลส่งให้เขา
“เอาไปจัดการให้มันหน่อย”
เด็กหนุ่มรับมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแดงระเรื่อ
เมื่อกี้ยังเรียกอีกฝ่ายว่ามือใหม่อยู่เลย ตอนนี้กลับดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าฟุชิกิดาเนะลงมือยังไง
“นายชื่ออะไร?”
“โฮชิโนะ”
“เพิ่งออกเดินทางวันนี้จริง ๆ เหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอยู่ในคันโต ก็ถือว่าใช่”
เด็กหนุ่มฟังไม่เข้าใจ
เขามองฟุชิกิดาเนะแล้วพูดเสียงเบา
“นายฝึกฟุชิกิดาเนะได้ดีมากเลยนะ”
ฟุชิกิดาเนะได้ยินคำชมก็ยืดอกขึ้น
โฮชิโนะ เช่อลูบหัวมันเบา ๆ
“มันเก่งอยู่แล้ว”
ดวงตาของฟุชิกิดาเนะยิ่งเป็นประกายกว่าเดิม
หลังการต่อสู้ครั้งนี้ มันดูมีความมั่นใจขึ้นกว่าเมื่อครั้งเพิ่งออกจากเมืองมาซาระอย่างเห็นได้ชัด
โฮชิโนะ เช่อจัดกระเป๋าเป้ให้เรียบร้อย แล้วเดินหน้าต่อไปทางเมืองโทคิวะ
เด็กหนุ่มตะโกนตามมาจากด้านหลัง
“โฮชิโนะ! นายจะไปท้าสู้ที่ยิมเมืองนิบิเหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อหันกลับไป
“อืม”
“งั้นระวังตัวด้วยนะ ทาเคชิเก่งมาก!”
โฮชิโนะ เช่อโบกมือให้
“รู้แล้ว”
เขารู้อยู่แล้วว่าทาเคชิเก่งแค่ไหน
ยิมเมืองนิบิเป็นยิมธาตุหิน
สำหรับฟุชิกิดาเนะแล้ว นี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกที่เหมาะมาก