“ข้าพูดเหลวไหลงั้นหรือ?”
ชิงหลานแปรเปลี่ยนเป็นหมอกดำสายหนึ่ง พุ่งเข้าใส่องค์เซียนจิ่งฉืออย่างดุดัน “กลิ่นอายของชิงเอ๋อร์อยู่ในสำนักเทียนเหยียนของเจ้า! ตอนนี้กลับหายไปแล้ว ถูกพวกเจ้าต้มกินไปแล้วใช่หรือไม่?
จิ่งฉือ! เจ้าเป็นถึงองค์เซียน ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะสัมผัสกลิ่นอายสายเลือดไม่ได้ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะไม่สนใจ.......”
จิ่งฉือชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับและไม่ขัดขวางการโจมตีของชิงหลาน
กระบี่กระดูกเล่มหนึ่งแทงออกมาจากหมอกดำ พุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของจิ่งฉือ
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฝ่ามือยักษ์สายหนึ่งก็ฟาดมาจากทิศทางวังเทียนเหยียน กระแทกหมอกดำก้อนนั้นอย่างรุนแรง
ละอองโลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วงานเลี้ยง
ม่อเสี่ยวซีหันกลับไปอย่างฉับพลัน แล้วก็เห็นดวงวิญญาณสายหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงดวงเล็ก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศ
ชิงหลานตายแล้ว วิญญาณสลายสิ้น
ผู้ลงมือกลับเป็นองค์เทพจิ่งซื่อ
ม่อเสี่ยวซีกลั้นหายใจ ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากขยับ แต่ถูกแรงกดดันอันทรงพลังข่มเอาไว้ จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
ตอนนี้นางอยู่ห่างจากสนามรบกว่าสิบลี้ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อองค์เทพพิโรธ
หากต้องเผชิญหน้ากันจริง ๆ เกรงว่าคงตายอย่างไร้ที่ฝังศพ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดม่อเสี่ยวซีก็ขยับตัวได้
ทว่านางไม่กล้าบินไปยังมิติลับแห่งถัดไป กลับค่อย ๆ ร่อนลงสู่พื้นแล้วลอบย้อนกลับไปยังเขตงานเลี้ยง
ยามนี้สถานที่อันตรายที่สุดกลับปลอดภัยที่สุด ครั้งนี้นางจะบุ่มบ่ามต่อไปไม่ได้เด็ดขาด
ทันใดนั้น เสียงสตรีก็ดังขึ้นจากกลางฟ้า “โจรสารเลวช่างกล้านัก! บังอาจมาก่อเรื่องในวังเทียนเหยียนของข้า!