ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มขี้อายและแววตาใสกระจ่างคนหนึ่ง หลายปีต่อมาจะกลายเป็นคนต่ำช้าเลวทรามถึงเพียงนี้
ส่วนองค์เซียนหลิงเหยา นางไม่แน่ใจว่าคือร่างเดิมของตัวเองหรือไม่ เพราะนางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหลิงเหยาเลยแม้แต่น้อย
ถึงหลิงเหยาจะมีหน้าตาคล้ายนางถึงเจ็ดแปดส่วน ก็ยังไม่กล้ายืนยันว่าหลิงเหยาคือม่อเสี่ยวซี
อีกด้านหนึ่ง หลังจากจิ่งฉือส่องกระจกกรรมแล้ว ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดราวกับกระดาษ
เพราะเขาเห็นตนเองในวัยเยาว์ที่เพิ่งรู้จักความรัก รวมถึงความเมตตาที่องค์เซียนหลิงเหยามีให้เขามากมาย
สุดท้ายคือความเด็ดขาดของชิงหลาน บุตรสาวของเขา......
เขาโซเซพลางกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นอย่างแรง แล้วหมดสติไป
องค์เซียนหลิงซูยืนอยู่ข้าง ๆ มองด้วยรอยยิ้ม ทว่าไม่ได้ยื่นมือไปช่วย กลับส่งสายตาให้เหล่าผู้ติดตาม “รีบพาองค์เซียนจิ่งฉือไปยังที่พัก”
เหล่าผู้ติดตามมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครขยับเข้าไป
สีหน้าหลิงซูพลันเคร่งขรึม “อะไร? ข้าสั่งพวกเจ้าไม่ได้แล้วหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีรีบเดินออกไป ก้มลงคว้าตัวองค์เซียนจิ่งฉือแล้วเหวี่ยงขึ้นหลัง
จากนั้นส่งกระแสเสียงถามอาหมิน “องค์เซียนจิ่งฉือพักอยู่ที่ไหน?”
อาหมินตอบเสียงเบา “อยู่ในป่าท้อฝั่งวังเทียนเหยียน ข้าเคยไปครั้งหนึ่ง”
ม่อเสี่ยวซีส่งเสียงอืม แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังป่าท้อ
ในส่วนลึกของป่าท้อข้างวังเทียนเหยียน มีตำหนักแห่งหนึ่งตั้งอยู่
ด้านนอกตำหนักมีเกราะคุ้มครองปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง หากไม่มีเหรียญตราก็เข้าไปไม่ได้
ม่อเสี่ยวซีส่งตัวจิ่งฉือให้ผู้ติดตามที่เฝ้าอยู่ ณ ที่นั้น แล้วกล่าวเสียงต่ำ “องค์เซียนจิ่งฉือหมดสติอยู่หน้าแผ่นศิลา องค์เซียนหลิงซูให้ข้าพากลับมา”