อาหมินล้มตัวลงนอนอีกครั้ง พึมพำเสียงงึมงำว่า “ข้าจะนอนสักพัก หลายวันมานี้ข้านอนไม่ค่อยพอ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า ผู้ดูแลบอกว่า ฟ้ายังไม่สว่างก็ต้องจัดงานเลี้ยงและจัดแต่งดอกไม้ต้นไม้แล้ว...”
ม่อเสี่ยวซีฟังเสียงละเมอของเด็กสาว พลันนึกขึ้นได้ว่าเผยจิ้งยังอยู่ในลูกแก้วหลิวหลี
นางเหลือบมองเข้าไปในถ้ำเตา เห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงหลับตาแล้วส่งญาณเข้าไปในมิติบ่อบัว นำลูกแก้วหลิวหลีไปไว้ในมิติลับปีศาจวิญญาณ จากนั้นปล่อยเผยจิ้งออกมา บอกให้นางพักอยู่ในเรือนใหญ่ อย่าเดินเพ่นพ่าน
นางยังกำชับเฟิ่งหลีและหงเฟิงให้ช่วยดูแลเผยจิ้งให้ดี
เผยจิ้งดูคล้ายคนเสียสติ ร้องไห้โฮอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค้อมกายให้ม่อเสี่ยวซีที่เลือนรางดุจภาพลวงตา แล้วสะอึกสะอื้นกล่าวว่า “พี่เสี่ยวซี หากท่านพบพี่ชายข้า ฝากบอกเขาด้วยว่าข้าสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า ถอนญาณออกจากมิติลับ
จากนั้นนางส่งอาหารและน้ำดื่มไปให้มิติลับเหมืองผลึกอีกมากมาย ก่อนหลับตาพักผ่อน
คาดไม่ถึงว่านางจะนอนไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ถูกผู้ดูแลชุดดำปลุกขึ้นมา สั่งให้นางกำนัลทั้งหมดออกไปจัดโต๊ะและเก้าอี้สำหรับงานเลี้ยง
งานนี้กินเวลาตลอดทั้งวัน กว่าจะจัดลานกว้างด้านนอกวังเทียนเหยียนเสร็จอย่างทุลักทุเล
โต๊ะหลายร้อยตัวพร้อมเก้าอี้ ถูกจัดวางดอกไม้และผลเซียนอันวิจิตรไว้เรียบร้อย
หลังจากนั้นยังต้องไปช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบในครัวใหญ่ ทั้งชำแหละสัตว์วิเศษและสัตว์ปีกวิเศษ
ม่อเสี่ยวซีก็ถูกเรียกไปยังครัวด้านหลัง ให้ช่วยชำแหละสัตว์อสูรหายาก
คนงานสองคนยกกรงใบหนึ่งเข้ามา ข้างในกลับมีงูเขียวครึ่งคนครึ่งปีศาจอยู่ตัวหนึ่ง
ตั้งแต่ช่วงอกลงไปเป็นลำตัวยาวสองเมตรของงู ทว่าตั้งแต่ช่วงอกขึ้นไปกลับเป็นร่างเด็กอายุไม่กี่ขวบ