รูปลักษณ์ของวิญญาณตนนี้กลับเหมือนม่อต้าอาไม่มีผิดเพี้ยน
ม่อเสี่ยวซีชะงักไปชั่วขณะ ก่อนรีบเบือนสายตาหนี
คาดไม่ถึงว่าวิญญาณจะเข้ามาใกล้นางจนใบหน้าแทบแนบชิดกัน สบตากันสี่ตา ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ม่อเสี่ยวซีหันไปมองหวังซื่อ “ท่านแม่ ท่านไปพักก่อนเถิด”
“ได้ เจ้าก็พักผ่อนแต่เนิ่น ๆ ด้วย” หวังซื่อพยักหน้า สีหน้าสงบนิ่งขณะเดินออกจากห้องแล้วปิดประตู
ม่อเสี่ยวซีจึงหันมาจับจ้องวิญญาณที่กำลังทำท่าขู่เข็ญ แล้วถามด้วยจิตญาณว่า “เจ้าเป็นม่อต้าอาหรือ?”
ใบหน้าของวิญญาณบิดเบี้ยว ราวกับกำลังถามว่า ใช่แล้วจะทำไม?
ม่อเสี่ยวซีเอนกายกลับลงบนเตียง หลับตาลง “ม่อต้าอา คนที่ฆ่าเจ้าไม่ใช่ข้า หากต้องการแก้แค้นก็ไปหาซูเอ้อร์ อย่ามาก่อกวนอยู่ที่นี่”
วิญญาณชะงักงันไปทันที จากนั้นก็เบะปากร้องไห้โฮอย่างสิ้นหวัง “ข้าฆ่าเขาไม่ได้! แก้แค้นก็ไม่ได้...”
ม่อเสี่ยวซีลืมตาขึ้น มองนางเงียบ ๆ “เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงกลับบ้านมาหาแม่ อยากให้นางช่วยแก้แค้นให้หรือ?”
“ม่อต้าอา เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่? มารดาของเจ้ามีขั้นบำเพ็ญเพียงขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นสาม ยังไม่ถึงขั้นกลางของขั้นหลอมแรงวิญญาณด้วยซ้ำ พี่ชายของเจ้าก็มีขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นสามเช่นกัน ไม่มีทางสู้ซูเอ้อร์ที่อยู่ขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นห้าได้ เจ้าคิดจะสังเวยคนทั้งครอบครัว เพียงเพื่อระบายความแค้นให้ตัวเองหรือ?”
วิญญาณส่ายหน้าไม่หยุด ก่อนกอดศีรษะย่อตัวลง
ม่อเสี่ยวซีกล่าวต่อ “หากเจ้าต้องการแก้แค้นจริง ๆ ก็ฟังข้าสักคำ ยามเที่ยงคืนเส้นทางหวงเฉวียนจะเปิด รีบจากที่นี่เข้าสู่นิรยา แล้วช่วยดูให้ข้าทีว่าที่นั่นเป็นอย่างไร...”