หญิงรับใช้ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ก่อนถามเสียงเบา “แม่หนูน้อย อายุเท่าไรแล้ว มีคู่หมายหรือยัง?”
ม่อเสี่ยวซีกะพริบตาปริบ ๆ “15 แล้วเจ้าค่ะ”
“เพิ่ง 15 เองหรือ? ดูท่าคงยังไม่มีคู่หมายสินะ” หญิงรับใช้ยิ้มพลางกล่าว “ให้ป้าช่วยหาครอบครัวดี ๆ ให้สักคนไหม ต่อไปจะได้ช่วยเหลือทางบ้านเจ้าได้ด้วย...”
เปลือกตาของม่อเสี่ยวซีกระตุกถี่ รีบกล่าวว่า “ข้ามีครอบครัวที่จะไปอยู่ด้วยแล้วเจ้าค่ะ ไม่รบกวนท่านป้าหรอก”
“มีครอบครัวแล้วหรือ?” หญิงรับใช้มีสีหน้าเสียดายเล็กน้อย ก่อนโบกมือกล่าว “น่าเสียดายจริง ๆ หลานชายของข้าเพิ่งอายุ 18 ปีปีนี้ ทั้งยังเป็นศิษย์ฝึกหัดวาดยันต์อยู่ในตระกูลฉิน เฮ้อ ช่างเถิด...”
นางส่ายหน้า หิ้วตะกร้าเดินกลับไป
ม่อเสี่ยวซีเอามือกุมหน้าผากแล้วกล่าวกับม่อจือเหินว่า “พี่ใหญ่ ไม่ต้องคัดละเอียดแล้ว ยัดใส่กระสอบไปเลย พอเต็มแล้วพวกเราก็กลับกัน”
“ได้” ม่อจือเหินรีบคุ้ยเศษผ้ากับเศษกระดาษ แล้วยัดจนเต็มทั้งตะกร้าสะพายหลังของตนและกระสอบของท่านอารอง
คนทั้งครอบครัวห้าคนสะพายตะกร้ากับแบกกระสอบ เดินกลับไปทั้งเนื้อทั้งตัวเปรอะเปื้อนฝุ่น
พอออกจากตรอก พวกเขาก็ยังคงจ้างรถอสูรกลับบ้าน
เมื่อมาถึงถนนสายหนึ่ง เห็นแผงลอยเรียงรายอยู่ริมทาง ม่อเสี่ยวซีจึงขอลงไปเดินดู
ม่อเหล่าเอ้อร์เป็นห่วงหลานสาว จึงให้หลานชายพาลูกทั้งสองกับตะกร้าและกระสอบกลับไปก่อน ส่วนตนอยู่คอยคุ้มกัน
ม่อเสี่ยวซีไม่ได้คัดค้าน เดินดูแผงลอยริมทางกับท่านอารอง
ข้าวของบนแผงไม่ได้ราคาถูก บางชิ้นแพงกว่าของในร้านเสียอีก
ทว่าที่นี่ก็มีหนังสือที่ชำรุดหนักกองขายอยู่บนพื้นเช่นกัน