ม่อจือเหินกล่าวคล้อยตามว่า “น้องหญิง ตลาดมืดอันตรายมาก เจ้าเป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ไปแล้วคนจะดูแคลน ทั้งยังอาจถูกมองเป็นลูกแกะรอเชือด”
ม่อเสี่ยวซียืนกรานว่า “ข้าอยากไปดูสักหน่อย ถือโอกาสซื้อถุงเก็บของด้วย”
ก่อนหน้านี้ม่อต้าอาก็เคยมีถุงเก็บของอยู่ใบหนึ่ง แต่ถูกคนแย่งชิงไปเสียแล้ว ช่วงหลายวันนี้ นางจึงใช้กระสอบใส่สินค้าทั้งหมด ซึ่งไม่สะดวกเอาเสียเลย
แต่ถุงเก็บของที่วางขายในตลาดนั้นแพงเกินไป ใบหนึ่งราคาตั้ง 50 หินวิญญาณ ท่านอารองกับมารดา หวังซื่อ จึงไม่ยอมซื้อมาโดยตลอด
นางจึงคิดจะไปหาซื้อของที่ตลาดมืด และถือโอกาสหาวิชาลับชั้นสูงสักสองสามเล่ม
เมื่อม่อจือเหินเห็นน้องสาวเริ่มดื้อรั้นอีกครั้ง ก็เกาศีรษะแล้วหันไปมองมารดา “หรือให้ข้าไปตลาดมืดเป็นเพื่อนน้องหญิง...”
“ไม่ได้!” หวังซื่อส่ายหน้า แล้วหันไปมองสามี
ม่อเหล่าเอ้อร์เข้าใจความหมาย จึงตบอกตนเองเป็นเชิงบอกว่าจะไปเป็นเพื่อน
ม่อเสี่ยวซีปฏิเสธทันที “ท่านแม่กับท่านอารองพักสักหนึ่งถึงสองเดือนก่อนค่อยไปเถิด มิเช่นนั้นคนจะจับตามองเอา”
ท่านอารองพูดไม่ได้ จึงง่ายต่อการถูกคนหมายหัวเอา ช่วงนี้เขาจึงไปตลาดมืดอีกไม่ได้
พลางดึงแขนม่อจือเหินเบา ๆ “คราวนี้เอาของไปน้อยหน่อย ข้ากับพี่ใหญ่ไม่เป็นไรหรอก”
หวังซื่อจนปัญญา ได้แต่หยิบเสื้อคลุมพรางกายของตนมาคลุมให้บุตรสาว แล้วผูกสายรัดให้เรียบร้อย ก่อนกำชับเสียงเบาว่า
“หน้ากากเปลี่ยนเสียงแม่ล้างสะอาดแล้ว กลับไปก็สวมไว้ พอถึงตลาดมืดแล้วจงระวังตัว อยากซื้ออะไรก็ใช้ของแลกจะดีกว่า หากไม่จำเป็นก็อย่าไปมีเรื่องกับใคร ไม่ว่าอย่างไรต้องรักษาตัวให้ปลอดภัยไว้ก่อน”
“รู้แล้ว” ม่อเสี่ยวซีดึงฮู้ดเสื้อคลุมขึ้นมาปิดศีรษะกับหน้าผาก แล้วสวมหน้ากาก