เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นซานซาน ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยยืนอยู่ไม่ไกล กำลังเบิกตากว้างมองนาง มือทั้งสองปิดปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เป็นอะไรไป?” ม่อเสี่ยวซีลุกขึ้นนั่ง
คาดไม่ถึงว่าซานซานจะหันหลังวิ่งหนี พลางร้องเสียงหลงตลอดทาง “มีผีด้วย!”
ม่อเสี่ยวซีกะพริบตา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
เมื่อวานนางถูกทัณฑ์สวรรค์เล่นงานจนเส้นผมไหม้เกรียม คงทำให้น้องสาวตกใจเข้าแล้ว
นางรีบลงจากเตียง เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง
พอมองเข้าไปในกระจก ก็ถึงกับตะลึงงัน
ในกระจกปรากฏภาพคนผู้หนึ่ง ผมแห้งกรอบยุ่งเหยิง ใบหน้าดำคล้ำไปหมด
ม่อเสี่ยวซีลูบใบหน้าตัวเอง ผิวหยาบกร้านและลอกเป็นขุย พอแกะออกเบา ๆ เปลือกดำก็หลุดออกมาเป็นชิ้น เผยให้เห็นผิวใหม่สีชมพูด้านใน
ไม่น่าแปลกใจที่น้องสาวจะตกใจถึงเพียงนั้น แม้แต่นางเองยังสะดุ้ง
แต่เมื่อคืนหลังสังหารปีศาจประหลาดขั้นสูงไปหลายตัว นางก็เลื่อนขั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จากขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นหนึ่ง ขึ้นไปถึงขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นสี่ในคราเดียว
หลังเลื่อนขึ้นสามระดับ อาการบาดเจ็บภายในตรงหน้าอกก็ดีขึ้นเกือบหมด แม้แต่ผิวหนังที่ถูกไฟฟ้าช็อตจนไหม้เกรียมก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ดูท่าวิธีเลื่อนขั้นของนางยังคงเป็นการฆ่าปีศาจ
คืนนี้ลองไปเดินวนแถวหุบเขามิติลับตลาดมืดอีกสักรอบดีไหม?
เวลานั้นเอง หวังซื่อกับม่อจือเหินได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา พอเห็นคนในห้อง ทั้งสองก็ชะงักพร้อมกัน
“เสี่ยวซี เจ้า... เจ้าเป็นอะไรไป?” หวังซื่อรีบคว้ามือบุตรสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ม่อจือเหินเองก็ร้อนใจ รีบถามว่า “น้องเล็ก เมื่อคืนไปต่อสู้กับใครมาหรือ? บาดเจ็บหนักหรือไม่? ข้าพาเจ้าไปเรือนยาดีไหม...”