“เจ้าเป็นใคร?” ม่อเสี่ยวซีตกใจอย่างยิ่ง รีบดูดพลังจิตจากกำไลรวมวิญญาณ แล้วประสานมือร่ายอาคม
ปีศาจประหลาดที่เรียกตัวตนของนางได้อย่างแม่นยำ ย่อมต้องมีพิรุธ
หญิงงามในชุดสีสันสดใสสะบัดแขนเสื้อ เมฆหมอกหนาทึบพลันแผ่ปกคลุมโดยรอบ
มันเหยียบย่างบนหมู่เมฆ พลางยิ้มแย้มเดินเข้ามา “ข้ามีนามว่าเชี่ยเหนียง ฝ่าบาทจะเรียกข้าว่าหลิงเหมี่ยวก็ได้ ข้าเคยเป็นศิษย์น้องของหลิงซู และเป็นศิษย์ขององค์เทพจิ่งซื่อ”
ม่อเสี่ยวซีสะดุ้ง
หลิงเหมี่ยว? ศิษย์น้องของหลิงซู?
นางไม่ค่อยคุ้นกับชื่อหลิงเหมี่ยวเท่าไร
แต่ในแดนมายาตอนที่นางข้ามเคราะห์ เหมือนจะมีคนคนนี้อยู่ด้วย
นางกวาดตามองหญิงงามในชุดสีสดใสอีกสองคนที่อยู่ข้างหลิงเหมี่ยวอย่างรวดเร็ว ก่อนรูม่านตาจะหดแคบลงทันที
เพราะหนึ่งในนั้นกลับเป็นหลินจือเวย คนที่นางเคยพบในแดนมายาครั้งนั้นเช่นกัน
ทว่าหลินจือเวยดูเหมือนจะจำตนไม่ได้ ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยปากพูด
ม่อเสี่ยวซีหยิกตัวเองแรง ๆ เพื่อยืนยันว่ากำลังฝันอยู่หรือไม่
ความเจ็บทำให้นางสูดปากเฮือกหนึ่ง จากนั้นก็เปิดใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายใต้เท้าทันที
คาดไม่ถึงว่าหญิงงามในชุดสีสดทั้งสามจะโยนผ้าแพรออกมาพร้อมกันสามผืน ผูกมัดม่อเสี่ยวซีไว้ทั้งตัวในพริบตา
จากนั้นพวกมันก็ลากม่อเสี่ยวซีที่ถูกมัดเป็นก้อนข้าวเหนียว บินลงไปยังเบื้องล่างของหุบเขาอย่างรวดเร็ว
ญาณของม่อเสี่ยวซีพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมามีสติทันที
ไม่ถูกสิ นี่มันปีศาจวาดหนังในชุดสีสดระดับสูงสามตัวชัด ๆ ไม่ใช่หลิงเหมี่ยวหรือหลินจือเวยอะไรทั้งนั้น
พวกมันทำให้จิตญาณของนางสับสน หวังจะลากนางเข้าไปในหมอก
แม้เวลานับถอยหลังของมิติลับจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่นางกลับยังไม่ถูกส่งออกจากมิติลับตลาดมืด ดูท่าปีศาจประหลาดพวกนี้จะมีความสามารถพิเศษบางอย่าง