ม่อเสี่ยวซีมองชายวัยกลางคนเงียบ ๆ “เช่นนั้นร้านของพวกเจ้าจ่ายหินวิญญาณได้เท่าไร?”
“เรื่องนี้...ข้าต้องไปรายงานเถ้าแก่ก่อน” ชายวัยกลางคนกล่าว พลางหยิบเครื่องสื่อสารออกมา
ขณะเดียวกัน ม่านแสงสายหนึ่งก็สว่างขึ้นรอบกายชายวัยกลางคน
นี่คือค่ายกลเก็บเสียง ไม่เพียงปิดกั้นเสียงพูด แต่ยังปิดกั้นการตรวจสอบด้วยญาณอีกด้วย
ม่อเสี่ยวซีหลุบตามองพื้นใต้เท้า
พื้นหินเขียวในห้องนี้ก็มีค่ายกลสลักไว้เช่นกัน ไม่เพียงมีค่ายกลป้องกันการตรวจจับ ยังมีค่ายกลสังหารและค่ายกลกักขังด้วย
ทว่าในสายตานาง ค่ายกลเหล่านี้ไม่ต่างจากการเล่นขายของของเด็กน้อย
ทันใดนั้น ค่ายกลปิดกั้นรอบกายชายวัยกลางคนก็สลายไป เขายิ้มประจบพลางลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับความว่างเปล่าอย่างนอบน้อม “ขอถามท่านผู้อาวุโส หญ้าวิญญาณยมโลกเหล่านี้ได้มาจากที่ใดหรือขอรับ?”
ม่อเสี่ยวซีแค่นหัวเราะ “สรุปแล้วพวกเจ้าจะรับซื้อหรือไม่? ถ้าไม่ก็คืนหญ้าวิเศษมาให้ข้า”
“รับขอรับ! แน่นอนว่าต้องรับซื้อ เพียงแต่...”
ชายวัยกลางคนยังพูดไม่ทันจบ ยันต์อาฆาตโลหิตที่หมุนวนอยู่ก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ
ยันต์อาฆาตโลหิตแฝงพลังอาฆาตเข้มข้น เพียงชั่วพริบตาก็สามารถกลืนกินพลังชีวิตของคนเป็นได้
ชายวัยกลางคนตกใจจนทรุดนั่งกับพื้น รีบร้องขอชีวิตเสียงดัง “ผู้อาวุโสโปรดเมตตา ข้าน้อยจะมอบหินวิญญาณให้ท่านเดี๋ยวนี้...”
ม่อเสี่ยวซีนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยเสียงเย็น “เสนอราคามาก่อน!”
“ได้ขอรับ ได้ ข้าน้อยจะเสนอราคาเดี๋ยวนี้”
ชายวัยกลางคนตัวสั่นงันงก ลุกขึ้นจากพื้น คอหดไม่กล้ามองลวดลายยันต์อาฆาตโลหิตที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ เขาดีดลูกคิดสองสามที ก่อนกล่าวว่า
“หญ้าวิญญาณยมโลกขั้นสาม 3 ต้น รวมเป็นหินวิญญาณระดับต่ำ 9,000 ก้อน ขั้นสอง 3 ต้น รวมเป็น 6,000 ก้อน และขั้นหนึ่งอีก 1 ต้น ราคา 1,000 ก้อน รวมทั้งหมดเป็นหินวิญญาณระดับต่ำ 16,000 ก้อนขอรับ”