เจ้าหนูแทะเปลือกลูกเกาลัดด้วยฟันหน้าคมกริบไปพลาง พูดเสียงอู้อี้ไปพลางว่า “แน่นอนว่าอยู่ที่สำนักเทียนเหยียน นั่นเป็นสำนักอันดับหนึ่งแห่งแดนเซียนเชียวนะ ท่านถามเรื่องพวกนี้ไปทำไมหรือ?”
“แค่สงสัยน่ะ ระหว่างทางข้าได้ยินคนพูดถึงองค์เทพจิ่งซื่อกับจิ่งฉือบ่อย ๆ เลยถามดูสักหน่อย”
ม่อเสี่ยวซีหยิบลูกเกาลัดขึ้นมาหนึ่งลูก บีบเปลือกออก ลอกเยื่อบาง ๆ ทิ้ง แล้วโยนเนื้อสีเหลืองสดเข้าปาก
เจ้าหนูกะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามว่า “ท่านมาจากที่ใดหรือ? เหตุใดแม้แต่องค์เทพจิ่งซื่อผู้เลื่องชื่อก็ยังไม่รู้จัก?”
“ข้าอาศัยอยู่ในป่าเขามาตลอด ไม่ค่อยเข้าเมือง” ม่อเสี่ยวซีคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “สำนักเทียนเหยียนอยู่ห่างจากที่นี่เท่าใด?”
“ราวแสนกว่าลี้ ท่านคิดจะไปสำนักเทียนเหยียนหรือ?”
“อืม ท่านยังบอกเองว่าสำนักเทียนเหยียนเป็นสำนักอันดับหนึ่ง ข้าจึงอยากไปที่นั่นเพื่อฝากตัวเป็นศิษย์”
“ท่านอยากไปฝากตัวเป็นศิษย์หรือ?” เจ้าหนูหัวเราะคิกคัก “สำนักเทียนเหยียนรับศิษย์ยากเย็นนัก หากท่านคิดจะเข้าร่วม ต้องผ่านการคัดเลือกหลายรอบ”
ม่อเสี่ยวซีขยับเข้าไปใกล้เจ้าหนู ถามอย่างจริงจังว่า “คัดเลือกอย่างไร?”
เจ้าหนูชูนิ้วนับพลางกล่าวว่า “รอบแรก ท่านต้องมีรากวิญญาณชั้นสูง พรสวรรค์ดี อายุยังน้อย และอายุกระดูกต้องไม่เกิน 18 ปี
รอบที่สอง ท่านต้องมีจดหมายแนะนำจากเจ้าเมืองสักแห่ง หรือตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียง
ส่วนรอบที่สาม... ท่านต้องมอบสมบัติสวรรค์ของปฐพีที่มีระดับไม่ต่ำ เพื่อพิสูจน์ทั้งฝีมือและกำลังทรัพย์ของตน...”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว “ถ้าข้ามีของพวกนั้นแล้ว จะไปสำนักเทียนเหยียนทำไม?”