ที่แท้ที่นี่ก็คือนิรยา นางนึกว่าตนหนีออกไปได้แล้วเสียอีก
ม่อเสี่ยวซีออกแรงทั้งหมดที่มี ว่ายมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำหยางอย่างสุดชีวิต
ไม่รู้ว่าว่ายไปนานเท่าใด ในที่สุดนางก็เข้าสู่แม่น้ำหยาง
นางหมดเรี่ยวแรงจนแผ่ร่างอยู่บนผิวน้ำใส ปล่อยให้สายน้ำหล่อเลี้ยงดวงวิญญาณ
ท่ามกลางความพร่าเลือน นางคล้ายเห็นวิหารแห่งหนึ่ง ภายในวิหารมีผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ พวกเขากล่าวแสดงความยินดีกับสตรีผู้หนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายนางจากระยะไกลว่า “ขอแสดงความยินดีกับเทพธิดาที่ฟื้นคืนชีพ ได้กลับสู่สวรรค์อีกครั้ง”
ใบหน้าของสตรีผู้นั้นซีดขาว ดูอ่อนแอบอบบางอย่างยิ่ง นางเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของสตรีผู้หนึ่งซึ่งสวมอาภรณ์หลากสีหรูหรา แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้ทุกคน......
ความเคียดแค้นพลันผุดขึ้นในใจม่อเสี่ยวซี นางแทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกคนทั้งสองให้เป็นชิ้น ๆ เดี๋ยวนั้น
ภาพค่อย ๆ เลือนหาย นางพลันลืมตาขึ้น พบว่าตนยังคงนอนอยู่บนผิวน้ำหยางแห่งแม่น้ำลืมเลือน
ม่อเสี่ยวซีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนพบว่าวิชาลับของนางกลับมาใช้ได้แล้ว พลังจิตก็ฟื้นคืนเต็มเปี่ยม
นางนำไหดินเผาออกมา ตักน้ำจากแม่น้ำหยางใส่ไปเล็กน้อย จึงเหินขึ้นสู่ท้องฟ้า
เมื่อยืนมองจากที่สูง นางจึงพบว่าบริเวณโดยรอบเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
หมอกยังคงปกคลุม ทว่าท้องฟ้ากลับเป็นสีม่วงอมคราม แม่น้ำลืมเลือนไหลตัดผ่านจากตะวันออกสู่ตะวันตก ส่วนแม่น้ำหมิงเหอพาดผ่านจากเหนือจรดใต้
แม่น้ำสองสายไหลอยู่คนละระดับ ไม่บรรจบกัน ต่างไหลเอื่อยอย่างสงบนิ่ง
ม่อเสี่ยวซีตรวจดูขั้นบำเพ็ญของตน พบว่าทะลวงผ่านขั้นเสวียนหุน เข้าสู่ขั้นไร้เพลาแล้ว
คลังพลังจิตของนางก็พุ่งจากหนึ่งล้านเป็นสิบล้านในพริบตา