ม่อเสี่ยวซีไม่ได้เอ่ยอะไร แต่ในใจกลับกระวนกระวายไม่หยุด
โชคดีที่หลินจือเวยไม่ได้เดินเข้าไปตรวจดู หากมุ่งหน้าเหาะไปยังหุบเขาไกลออกไป
เมื่อถึงสวนพืชวิเศษ หลินจือเวยก็ตรงไปยังเรือนพักริมแปลงนา วางม่อเสี่ยวซีกับลูกแมวลง
โคมใต้ชายคาเรือนพักส่องแสงสว่างจ้าจนรอบด้านขาวโพลน
“เจ้ากลับเข้าห้องไปก่อน ข้าจะไปทำอาหาร” หลินจือเวยใช้วิชาชำระล้างกับม่อเสี่ยวซีและแมวเสี่ยวฮวาหนึ่งครั้ง ก่อนหันไปยังครัวเพื่อซาวข้าวต้ม
ม่อเสี่ยวซีผลักประตูห้องหมายเลขสามเข้าไป ก็เห็นเตียงเล็กสองหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และเก้าอี้สองตัว
ภายในห้องสะอาดเรียบร้อย แม้แต่เครื่องนอนก็พับไว้อย่างเป็นระเบียบ
ขณะนั้นมีคนเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ ชะโงกหน้ามองเด็กน้อยแวบหนึ่ง แล้วหันไปถามหลินจือเวย “ศิษย์พี่หลิน เหตุใดท่านจึงพาเด็กของท่านผู้นั้นจากวังเทียนเหยียนมาด้วยเล่า? หากองค์เซียนจิ่งซื่อรู้เข้า พวกเราคงพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
หลินจือเวยก่อไฟต้มข้าวต้ม พลางกล่าวเสียงเบา “องค์เซียนจิ่งซื่อปิดด่านฝึกตน คงไม่ออกมาอีกเดือนสองเดือน เมื่อครู่ข้าพบเด็กคนนี้อยู่ริมหน้าผา หากไม่พากลับมา แล้วนางพลัดตกหน้าผาจะทำอย่างไร?”
“อะไรนะ? นางอยู่ริมหน้าผาตามลำพังหรือ?” ศิษย์ผู้นั้นถามอย่างตกใจ “ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนนางเลยหรือ?”
หลินจือเวยพัดไฟในเตา “ไม่มีใครตามมาด้วย มีนางอยู่คนเดียว นางบอกว่าถูกเซี่ยวเทียนไล่กัด จึงหนีออกมา”
ศิษย์ผู้นั้นเงียบไป
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจ “องค์เซียนจิ่งซื่อช่างใจร้ายเกินไปแล้ว ถึงกับปฏิบัติต่อเด็กคนหนึ่งเช่นนี้ อย่างไรนางก็เป็นลูกแท้ ๆ ของตนมิใช่หรือ? ทรมานกันทุกวันเช่นนี้ เจ้าสำนักก็ไม่คิดจะห้ามปรามบ้างหรือ...”