หลินจือเวยรับเห็ดหลินจือเมฆามา ลูบมือของนางเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู “เช่นนั้นก็ดี ศิษย์อาจะรับไว้”
ยามพักผ่อนหลังเที่ยง หลินจือเวยนั่งเย็บถุงสะพายใบเล็กให้เจ้าหนูน้อยอยู่ใต้ชายคา
ส่วนม่อเสี่ยวซีนอนคว่ำอ่านตำราวิชาลับที่ศิษย์อามอบให้
นี่เป็นตำรารวมวิชาลับพื้นฐานทั้งเล่ม มีวิชาลับขั้นต้นหลายสิบชนิด
นางหาเอากิ่งไม้ไหม้เกรียมมาท่อนหนึ่ง แล้วลอกเลียนวิชาลับขั้นต้นแบบง่าย ๆ ที่ใช้กันทั่วไปในตำรา วาดลงบนกระดาษทีละแผ่น
มีทั้งวิชามุดดิน วิชาฟื้นฟูขั้นต้น วิชาเคลื่อนย้ายพริบตา วิชาควบคุมน้ำ วิชาธนูน้ำแข็ง วิชาคมทอง วิชาลูกไฟ และอื่น ๆ
ตามหลักแล้ว นางไม่มีรากวิญญาณธาตุทอง ธาตุดิน หรือธาตุน้ำแข็ง จึงฝึกวิชาคมทอง วิชามุดดิน และวิชาธนูน้ำแข็งไม่ได้ แต่ถ้าไม่ลอง แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ได้แน่?
นางมีวิชาซ่อมแซม ขอเพียงซ่อมแผ่นวิชาลับเหล่านี้ ก็จะเข้าใจได้โดยตรง
หลินจือเวยเย็บถุงสะพายเสร็จ เห็นเจ้าหนูน้อยกำลังคัดลอกเคล็ดวิชาลับอย่างตั้งอกตั้งใจ จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “เจ้าคัดสิ่งนี้ไปทำอะไร?”
“จะได้จำให้แม่น เผื่อวันหน้ามีประโยชน์เจ้าค่ะ” มือเล็ก ๆ ของม่อเสี่ยวซีดำมอมแมม แม้แต่เคล็ดวิชาลับที่คัดไว้ก็ยังพร่าเลือนเป็นปื้น
หลินจือเวยไม่ได้ใส่ใจ วางถุงสะพายไว้บนโต๊ะแล้วออกไปจัดสวนสมุนไพร
พอเห็นศิษย์อาจากไป ม่อเสี่ยวซีก็ซ่อมแซมวิชาลับง่าย ๆ ที่คัดไว้หลายชนิดทันที แล้วตรวจดูทีละแผ่น
เมื่อแสงเจิดจ้าสายแล้วสายเล่าพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้ว นางก็นั่งขัดสมาธิ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนแรงวิญญาณเข้มข้นในอากาศ แล้วทำความเข้าใจวิชาลับ
กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านไป นางเข้าใจวิชาฟื้นฟูขั้นต้น วิชามุดดิน และวิชาคมทองจนถึงขั้นชำนาญเล็กน้อย