ลูกแมวน้อยจ้องมองไข่มุกเม็ดนั้นหายวับไปอย่างเหม่อลอย แววตาค่อย ๆ หม่นแสงลงทีละน้อย
ม่อเสี่ยวซีกระโดดเข้าไปในกระถางทองแดงที่ขยายใหญ่ขึ้น แล้วนั่งขัดสมาธิ ค่อย ๆ ชักนำพลังวิญญาณมหาศาลที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในร่างกายให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณและตันเถียน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดแรงวิญญาณบริสุทธิ์จำนวนมากที่ได้รับจากหยดน้ำก็หลอมรวมเข้ากับเลือดเนื้อและตันเถียน นางรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย
พลังวิญญาณในช่องลมปราณก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว หากพบเจ้าหมาดำตัวนั้นอีก บางทีนางอาจไล่มันไปได้...
ในตอนนั้นเอง เสียงกุกกักก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงคนพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น? เห็นชัด ๆ ว่าหลิงเหยาขึ้นเกาะกลางทะเลสาบไปแล้ว เหตุใดถึงหาไม่เจอสักที?”
“เซี่ยวเทียนไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว ให้มันพาพวกเราตามหา ผลกลับขุดหลุมไปทั่ว...”
“แปลกจริง ๆ นี่ก็ผ่านไปตั้งวันกับคืนหนึ่งแล้ว พวกเราค้นเกาะกลางทะเลสาบจนทั่ว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน...”
“แมวลายเสือของคุณหนูหลิงเยว่ก็หายไปด้วย นางเอาแต่ร้องไห้โวยวาย เฮ้อ น่ารำคาญจริง ๆ...”
“เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ? รีบหุบปากเสีย หากเที่ยวนี้ยังหาไม่พบ พวกเราก็กลับไปรายงาน คาดว่าหลิงเหยาอาจถูกศิษย์คนอื่นพาไปที่อื่นก็เป็นได้”
“เฮ้อ หลิงเหยาน่าสงสารจริง ๆ คนทั้งสำนักต่างรู้ว่านางต้องเผชิญกับอะไร แต่กลับไม่มีใครออกหน้าปกป้อง...”
“จะปกป้องอะไร? หลิงเหยาเกิดมาเพื่อคุณหนูหลิงเยว่ หากคุณหนูหลิงเยว่ไม่ได้ป่วยด้วยโรคประหลาดเช่นนั้น องค์เซียนจะมีบุตรกับคนเผ่าผีได้อย่างไร?”
“ก็จริง องค์เซียนงามสง่าหาผู้ใดเปรียบ เพื่อช่วยบุตรสาว ถึงกับยอมให้กำเนิดเด็กนอกคอก...”