“นี่คือยันต์ย้ายภายในพริบตา สามารถเคลื่อนย้ายไปได้ไกลถึง 1,000 เมตรในชั่วพริบตา”
เพื่อวาดยันต์สุญญากาศนี้ นางต้องใช้เวลาหลายนาทีเต็ม ๆ แปรเปลี่ยนพลังวิญญาณในอากาศรอบข้าง กว่าจะรวบรวมยันต์สุญญากาศขึ้นมาได้สำเร็จอย่างยากลำบาก
ม่อเสี่ยวซีเปิดใช้ยันต์ย้ายภายในพริบตาทันที ร่างพลันหายวับไปจากจุดเดิม
“หลิงเหยา! รีบออกมา!”
จิ่งหลิงเยว่พุ่งเข้าไปในป่าไผ่ เดินตามหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบใคร นางพลันโกรธจนกระทืบเท้าตะโกนลั่น
ลูกแมวตัวน้อยที่ตามหลังนางมาพลันพุ่งลึกเข้าไปในป่าไผ่ ไม่นานก็หายลับไปจากสายตา
หลิงซูกับหลิงเหมี่ยวตามมาทัน ก่อนเอ่ยปลอบเสียงเบา “หลิงเยว่ ป่าไผ่ไม่ปลอดภัย รีบกลับไปก่อนเถิด”
“ไม่!” จิ่งหลิงเยว่ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮ “หลิงเหยาไม่เชื่อฟัง! ข้าจะไปฟ้องท่านแม่!”
หลิงเหมี่ยวเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “หลิงเยว่ องค์เซียนกำลังปิดด่าน อย่างน้อยก็อีกหนึ่งเดือนกว่าจะออกมา”
“ข้าไม่สน! ข้าจะไปหาท่านแม่ ให้ท่านลงโทษหลิงเหยา...” จิ่งหลิงเยว่ร้องไห้งอแงไม่หยุด
หลิงซูเอ่ยขึ้น “หลิงเยว่ ให้เซี่ยวเทียนไปตามหาหลิงเหยาดีหรือไม่ ปล่อยให้มันกัดขาทั้งสองข้างของนางขาดเสีย ดูซิว่านางยังกล้าวิ่งเพ่นพ่านอีกหรือไม่?”
“ดี! พวกเรารีบไปปล่อยเซี่ยวเทียนออกมา!” จิ่งหลิงเยว่หยุดร้องไห้ทันที ลุกขึ้นจากพื้นแล้วกระโดดโลดเต้นวิ่งกลับไป
กลับมาที่ม่อเสี่ยวซี เพียงพริบตานางก็ปรากฏตัวขึ้นในส่วนลึกของป่าไผ่
นางตั้งสติแล้วกวาดตามองรอบด้าน พบแต่ไผ่หนานสูงใหญ่กับหน่อไม้ที่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ
นางแยกทิศทางออก ก่อนเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า ทว่ายังไปได้ไม่ไกล ก็เห็นลูกแมวตัวเล็กสีขาวสลับดำวิ่งตามมา มันร้องเหมียว ๆ พลางเอาหัวถูไถชายกางเกงของนาง