ม่อเสี่ยวซีชะงัก ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีทันที
แต่ยังวิ่งไปได้ไม่ไกล ก็ถูกใครบางคนคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้
ชายชราในชุดคลุมสีดำโน้มมากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก “เจ้าตัวเล็ก! คิดจะหนีรึ?”
ม่อเสี่ยวซีหันขวับ แล้วต่อยเข้าที่คางชายชราอย่างแรง
ไม่คาดคิดว่าชายชราจะว่องไวกว่านาง เขาเตะนางกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ม่อเสี่ยวซีกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบกว่าจะหยุด อวัยวะภายในปวดร้าวจนนางแทบหมดสติ
จากนั้นนางก็ถูกยกตัวขึ้นอีกครั้ง ราวกับหนูถูกหิ้ว ก่อนถูกโยนเข้าไปในรถอสูร
เจ้าหนูกับเสี่ยวทูจื่อก็อยู่ข้างในด้วย ทั้งสองมองเด็กหนุ่มตัวน้อยที่ขดตัวเป็นก้อนด้วยดวงตาพร่ามัวจากน้ำตา “โกวหวา ขะ...ขอโทษด้วย”
ม่อเสี่ยวซีไม่มีเวลาสนใจทั้งคู่ รอจนความเจ็บปวดทุเลาลงเล็กน้อยจึงเงยหน้ามองชายชุดดำสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล
กระจกกรรมในดวงตาสะท้อนอดีตและปัจจุบันของทั้งสอง ที่แท้คนพวกนี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญชั่ว
เมื่อวานยามเย็น พวกเขาพบเจ้าหนูกับเสี่ยวทูจื่อกำลังเร่ขายกระถางเก่าที่เสื่อมสภาพ จึงตรวจพบว่ากระถางใบนั้นไม่ธรรมดา แล้วเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
ผลปรากฏว่าของวิเศษหายวับไปพร้อมกับหินวิญญาณที่ใช้ทดสอบ ผู้บำเพ็ญชั่วทั้งสองโกรธเกรี้ยว จับเด็กขอทานสองคนมาสอบสวนทันที
แต่ถามไปถามมาก็ไม่ได้ความอะไร ผู้บำเพ็ญชั่วทั้งสองจึงพาเด็กทั้งคู่ไปยังสำนักค้าคน ทำสัญญาขายตัว แล้วคิดจะพากลับไปสอบสวนอย่างเข้มงวด...
ม่อเสี่ยวซีหลับตาลง คิดหาทางหนีอยู่ในใจ
การที่ฉันอยากให้เจ้าของร่างเดิมตายก็เรื่องหนึ่ง แต่ถูกคนทรมานจนตายนี่มันอีกเรื่อง อย่างไรเสียคนที่เจ็บก็คือตัวฉันเอง