เวลาไหลผ่านไปกว่าครึ่งปีโดยไม่รู้ตัว จากต้นฤดูใบไม้ร่วงสู่เหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ จนกระทั่งฤดูร้อนปีถัดมา
ม่อเสี่ยวซีอยู่บ้านตระกูลฉิน กินดีอยู่ดี ได้เรียนหนังสืออย่างเต็มที่ ทั้งยังแทบไม่ถูกตี
ทว่าเจ้าหนูฉินเนี่ยงกับเจ้าหัวโล้นฉินเหลากลับน่าสงสารนัก เพราะเรียนตามไม่ทัน ฝ่ามือของทั้งคู่จึงบวมไม่ยุบอยู่ตลอด
วันหนึ่ง พ่อบ้านเรียกบ่าวเด็กทุกคนมารวมตัวกัน บอกว่าจะให้ไปเก็บยาวิเศษในป่ารกนอกเมือง
แต่ละคนต้องเก็บให้ได้ครบตามจำนวนที่กำหนด มิฉะนั้นจะถูกเฆี่ยน
ม่อเสี่ยวซีได้รับตะกร้าสะพายหลังหนึ่งใบ เคียวหนึ่งเล่ม เสียมขุดยาอีกหนึ่งอัน พร้อมหมั่นโถวแป้งดำสองก้อนกับกระบอกน้ำที่ทำจากไม้ไผ่หนึ่งกระบอก
เจ้าหนูกับเจ้าหัวโล้นเดินเข้ามาหา แล้วถามเสียงเบาว่า “โกวหวา พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกับเจ้าได้หรือไม่?”
ม่อเสี่ยวซีส่ายหน้า “พวกเราสามคนไม่มีพลังบำเพ็ญ จะอยู่กลุ่มเดียวกันได้อย่างไร? หากเจอสัตว์ป่าร้ายขึ้นมา อยากหนีก็คงหนีไม่พ้น”
พ่อบ้านกำหนดให้จับกลุ่มละสามถึงห้าคน และแต่ละกลุ่มต้องมีผู้บำเพ็ญขั้นหลอมแรงวิญญาณระดับสองหรือสามเป็นหัวหน้า
พวกเราสามคนไม่เพียงไร้พลังบำเพ็ญ ทั้งยังอายุน้อยที่สุด จะตั้งกลุ่มกันเองได้อย่างไร?
เจ้าหนูเกาหัว ทำหน้าเหมือนถูกน้อยใจ “แต่คนอื่นไม่ยอมให้พวกเราเข้ากลุ่มเลย”
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนจับกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว ดูท่าจะจงใจกีดกันทั้งสามคนออกไป
“แล้วแต่พวกเจ้า”
นางสะพายตะกร้าแล้วเดินออกไป
เจ้าหนูกับเจ้าหัวโล้นเห็นดังนั้นก็รีบตามไป
ทุกคนขึ้นรถอสูรของตระกูลฉิน ไม่นานก็ออกจากเมือง
เมื่อมาถึงเชิงเขา ทุกคนก็ลงจากรถ จากนั้นผู้บำเพ็ญขั้นหลอมแรงวิญญาณระดับเก้าคนหนึ่งสั่งแบ่งเส้นทางออกเป็นสิบสาย แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่ป่า