“โกวหวา นี่ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าแน่ ๆ ห้ามทำพังเด็ดขาด”
ขอทานน้อยเจ้าหนูพูดด้วยสีหน้าจริงใจ “เมื่อครู่ข้าดื่มน้ำแกงปลาแล้ว รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งท้อง แผลถลอกที่เท้าก็ดีขึ้นตั้งมาก”
เขายกเท้าเปล่าข้างหนึ่งขึ้น “ไม่เชื่อก็ลองดูสิ แผลตรงส้นเท้าข้าหายแล้ว”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้วเงียบงัน
ตอนนี้นางสัมผัสได้ว่าแรงวิญญาณที่อัดแน่นอยู่ภายในร่างเริ่มหมุนเวียนขึ้นเองอย่างน่าประหลาด พอหมุนครบวงจรเล็ก ระดับพลังของนางก็ทะยานขึ้นสู่ขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นหนึ่งในพริบตา
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?
ฉันอุตส่าห์มาที่นี่เพื่อขัดขวางหมากตัวนี้ไม่ให้ก้าวสู่เส้นทางเซียนแท้ ๆ ผลกลับกลายเป็นว่าเพราะความผิดพลาดซ้ำซ้อน ฉันไปทำกระถางเก่าที่เสื่อมสภาพขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วก็เลื่อนขั้นเป็นขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นหนึ่งอย่างงง ๆ ซะได้
“โกวหวา พวกเรากลับไปขายอ่างกันเถอะ ถ้าขายได้ราคาดี ฤดูหนาวปีนี้พวกเราก็ไม่ต้องทนหนาวแล้ว”
เจ้าหนูคว้ามือโกวหวาไว้แล้วเขย่าไปมา “ได้ไหม โกวหวา?”
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลงในที่สุด
แต่นางไม่ได้รับปากว่าจะกลับเข้าเมืองไปกับพวกเขาด้วย “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้ายังมีธุระ ไม่กลับไปพร้อมพวกเจ้าแล้ว”
เจ้าหนูกับเสี่ยวทูจื่อทำได้เพียงพยักหน้า อุ้มกระถางเก่าที่เสื่อมสภาพแล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปทางประตูเมือง
ม่อเสี่ยวซีมองส่งขอทานน้อยทั้งสองจนลับตา ก่อนมุ่งหน้าเข้าไปในป่าห่างไกล
คืนนี้นางจะพักอยู่ในป่า ถ้ามีสัตว์อสูรสักตัวมากินนางได้ก็คงดี...
ไม่สิ ถ้าล่าสัตว์อสูรได้สักตัว แล้วเอาเนื้อมากินก็ดีเหมือนกัน
ตอนนี้ม่อเสี่ยวซีรู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยกำลัง วิ่งได้รวดเร็วอย่างยิ่ง ไม่นานก็เข้าไปถึงป่าลึกซึ่งมีต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน