ถึงอย่างไรเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้นางกลัดกลุ้มเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
ม่อเสี่ยวซีนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในเตาหลอมฟ้าดิน พยายามดูดซับแรงวิญญาณมาชดเชยเรี่ยวแรงที่ถดถอยเพราะความหิวโหย
ขณะเดียวกัน นางก็แปรเปลี่ยนแรงวิญญาณรอบด้านให้เป็นพลังจิต ในที่สุดก็ร่ายวิชาฟื้นฟูครั้งใหญ่ให้ตนเองได้หนึ่งรอบ
เมื่อแขนที่หักเริ่มดีขึ้น นางก็จับปลอกคอสุนัขตรงลำคอด้วยมือทั้งสองข้างแล้วออกแรงกระชาก
พละกำลังของขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้น 5 มากพอจะกระชากปลอกคอให้ขาดได้
เสียงโครมดังขึ้น นางโยนปลอกคอกับโซ่ทิ้งไว้ด้านข้าง ก่อนสวมเสื้อผ้าและรองเท้าที่ซ่อมแซมแล้ว
จากนั้นจึงรวบผมยาวยุ่งเหยิง แล้วใช้ผ้าผูกมัดไว้
หนูตัวเล็กหมอบอยู่ตรงปากกระถางทองแดง ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน อยากเข้ามาแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ส่งเสียงจี๊ด ๆ ไม่หยุด
ม่อเสี่ยวซีใช้เพียงความคิดก็ออกมาจากกระถางทองแดงได้ พอมองไปข้างหน้า ก็เห็นหนูดำกลุ่มหนึ่งกำลังตะกุยดินขุดโพรงอย่างไม่หยุดหย่อน
เพราะมีดินอยู่มาก พวกหนูจึงขุดได้ค่อนข้างช้า
นางจึงยื่นมือเก็บดินที่เกะกะเข้าไปในกระถางทองแดง
พอทำเช่นนี้ ความคืบหน้าก็เร็วขึ้นมาก
ม่อเสี่ยวซีใช้ญาณสำรวจรอบด้าน แล้วพบว่าตนกับพวกหนูออกมาพ้นเขตผนึกของคุกใต้ดินแล้ว
“ดีเหลือเกิน พวกเจ้าคือผู้ช่วยชีวิตข้า!”
ม่อเสี่ยวซีลูบหลังหนูดำตัวที่เป็นหัวหน้า ใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “เจ้าหนูใหญ่ รอออกจากวังเทียนเหยียนแล้ว ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าเอง”
หนูดำตัวใหญ่หันมามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะขุดอย่างกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม
“ไม่ต้องขุดแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปด้วยกัน”
ม่อเสี่ยวซียื่นมือคว้าหนูดำสิบกว่าตัวขึ้นมาแล้วโยนเข้าไปในกระถางทองแดง จากนั้นก็ใช้วิชามุดดินทันที เคลื่อนที่ไปใต้ดิน