ม่อเสี่ยวซีลูบท้อง รู้สึกหิวโหยผิดปกติ
นางจึงหยิบกุ้งต้มออกมาตัวหนึ่ง แกะเปลือกแล้วกิน
หลังจากกินกุ้งตัวที่สองหมด จู่ ๆ ก็เห็นหนูดำล้อมอยู่รอบตัว
นางสะดุ้ง รีบเตะเปลือกกุ้งที่อยู่ข้างเท้าไปให้
ไม่คาดว่าหนูดำหลายตัวจะกรูกันเข้าไปแย่งเปลือกกุ้งบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง
ม่อเสี่ยวซีฟังเสียงหนูดำเคี้ยวอาหารดังกรุบกรับอยู่ในความมืด พลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้นในใจ
นางกระแอมเบา ๆ ก่อนถามเสียงค่อยว่า “พวกเจ้าช่วยข้าออกไปได้หรือไม่?”
เสียงเคี้ยวหยุดลง หนูดำหลายตัวหันมามองนางพร้อมกัน ดวงตาทีละคู่เปล่งประกายสีเขียวเรืองรองในความมืด
เอ๊ะ? มีทางเป็นไปได้แฮะ!
หนูพวกนี้ดูเหมือนจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง แถมยังฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย
ม่อเสี่ยวซีพูดต่อว่า “หากพวกเจ้าช่วยข้าหนีออกจากคุกใต้ดิน...วังเทียนเหยียนได้ ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าด้วยอาหารพวกนี้”
ขณะพูด นางหยิบหอยทะเลสาบตัวหนึ่งที่แวววาวออกมา ใช้กระบี่สั้นเฉือนเนื้อหอยเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนไปให้
เหล่าหนูดำกรูกันเข้าไปแย่งเนื้อหอยสองสามชิ้น พลางส่งเสียงจี๊ด ๆ
หนูดำตัวเล็กที่สุดถูกพวกเดียวกันเตะกระเด็นออกมา กลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบ ก่อนจะนั่งยอง ๆ อย่างน้อยใจอยู่ข้าง ๆ แล้วร้องจี๊ดจ๊าดใส่เจ้าสองขา
ม่อเสี่ยวซีจึงโยนเนื้อชิ้นหนึ่งให้มันต่างหาก
หนูดำตัวน้อยงับเนื้อชิ้นนั้นไว้ แล้วพุ่งปราดเข้าไปในรูหนูรูหนึ่ง ไม่โผล่หัวออกมาอีกเลย
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอกคุกใต้ดิน ตามด้วยเสียงคนพูดคุยกัน
“ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ข้างในไม่มีเสียงสักนิด อาหารก็ไม่แตะ หลิงเหยาคนนั้นคงไม่ตายไปแล้วหรอกกระมัง?”
“เพราะอย่างนั้นข้าถึงได้มาดูเสียหน่อย ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะได้ทายาให้นางด้วย”