ม่อเสี่ยวซีเลิกคิ้ว “เจ้ารู้จักข้าหรือ?”
เชียนเย่รีบเบือนสายตากลับไป ก่อนส่ายหน้าอย่างช้า ๆ แล้วพยักหน้าอีกครั้ง
ม่อเสี่ยวซีสงสัยอย่างยิ่ง จึงถามต่อ “ข้าชื่ออะไร?”
เชียนเย่กะพริบตาอย่างงุนงง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนย้อนถาม “เจ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้หรือ?”
มุมปากม่อเสี่ยวซีกระตุก นางพยักหน้า “ใช่ ข้าลืมไปแล้วว่าตัวเองชื่ออะไร”
เชียนเย่ขมวดคิ้ว พูดติด ๆ ขัด ๆ “เจ้า...เหมือนจะชื่อ...”
“นางชื่อม่อเสี่ยวซี” จิตวิญญาณเครื่องรางตัวน้อยโผล่เข้ามาใกล้ เชิดอกอย่างภาคภูมิใจ
เชียนเย่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็กลับมางุนงงอีกครั้ง
ม่อเสี่ยวซียื่นมือเคาะหอกยาวทีหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครใช้ให้เจ้าแทรก?”
จิตวิญญาณเครื่องรางตัวน้อยไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิด จึงเกาหัว ก่อนพุ่งเข้าไปเกาะไข่มุกวิญญาณแล้วดูดพลังอย่างบ้าคลั่ง
แมวลายเสือกระโดดลงจากหัวเหรินตง เดินมาเอาตัวถูขาม่อเสี่ยวซี ก่อนยื่นอุ้งเท้าข่วนรองเท้านาง
ม่อเสี่ยวซีก้มมอง ก็เห็นประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบรอบตัวแมวลายเสือ ดูเหมือนจะเลื่อนขั้นอีกแล้ว
นางย่อตัวลง ลูบหลังมัน “เจ้าก็น่าจะมีชื่อใช่ไหม บอกข้าได้หรือเปล่าว่าเรียกว่าอะไร?”
แมวลายเสือเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง สะบัดหางแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ม่อเสี่ยวซีพลันใช้เนตรมายายมโลก แล้วก็เห็นร่างของแมวลายเสือค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นในสายตา สุดท้ายกลายเป็นพยัคฆ์ขาวลายเทาตัวมหึมา เปล่งแสงทั่วร่างและสง่างามน่าเกรงขาม
บนแผ่นหลังของพยัคฆ์ยังมีปีกคู่หนึ่งหุบเก็บอยู่ รอบกายแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
ขณะนั้นเอง พยัคฆ์ขาวหันมามอง ดวงตาคมกริบราวสายฟ้าพุ่งแทงเข้าสู่ทะเลวิญญาณของม่อเสี่ยวซีโดยตรง