“ยาย่า เสียวหนิง?”
ม่อเสี่ยวซีก้าวพรวดเข้าไปหา แล้วร่ายวิชาฟื้นฟูให้ทั้งสองคน
ครู่ต่อมา ยาย่าลืมตาขึ้น ลุกนั่งอย่างงุนงง ก่อนมองม่อเสี่ยวซีที่สวมผ้าคลุมสีดำ “ท่านเป็นใคร?”
“ข้าคือคนที่ช่วยพวกเจ้าออกมาเมื่อคราวก่อน” ม่อเสี่ยวซีไม่ได้เปิดหมวกคลุมของตน แต่ยื่นมือไปตรวจสอบลมหายใจของเสียวหนิง
สตรีผู้นี้ลมหายใจรวยริน ดูท่าคงเหลือเวลาอีกไม่นาน
“เกิดอะไรขึ้น?” นางหันไปมองยาย่า “เหตุใดมารดาของเจ้าจึงบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้?”
น้ำตาของยาย่าหยดแหมะไม่ขาดสาย นางสะอึกสะอื้นพลางเล่าว่า “เมื่อวานพวกเราไปตั้งแผงขายของที่ตลาด มีคนมากมายแย่งยันต์หนังปีศาจของพวกเรา ท่านแม่ถูกพวกเขาทำร้ายจนเลือดไหลไปมาก...”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว เปิดผ้าห่มของเสียวหนิงออก ก็เห็นรูโหว่ที่หน้าอก มีสะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำแข็งตัวอยู่บนเสื้อหนังปีศาจ
นางจึงร่ายวิชาฟื้นฟูอีกครั้ง แล้วหยิบน้ำวิเศษออกมาหนึ่งไห กรอกให้เสียวหนิงดื่ม
คิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็หยิบยาเม็ดเลือดลมออกมาอีกหนึ่งเม็ด ป้อนเข้าปากเสียวหนิง
สีหน้าซีดเผือดของเสียวหนิงค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติให้เห็นต่อหน้า ทรวงอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา ทว่านางยังไม่ฟื้น
ม่อเสี่ยวซีจึงนั่งลงข้างโต๊ะหิน แล้วหยิบหมั่นโถวขาวผ่องหลายลูกวางลงบนโต๊ะ
นางกวักมือเรียกยาย่า “มานี่ กินอะไรสักหน่อย”
ริมฝีปากของเด็กน้อยแห้งแตกเป็นขุย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว
ยาย่าปีนลงจากเตียงหิน เดินมาหยุดหน้าโต๊ะหิน แล้วมองม่อเสี่ยวซีอย่างหวาด ๆ “ท่านคือพี่สาวผู้มีพระคุณหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า
“ท่านแม่จะหายดีหรือไม่?” ยาย่าถามทั้งน้ำตาคลอ
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้าอีกครั้ง “หายดีแน่นอน”