ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้วแน่น “พวกเจ้าเป็นอิสระจากการควบคุมของคนเหล่านั้นแล้ว ยังจะให้ข้าช่วยอย่างไรอีก?”
ทั้งสิบสองคนชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหันมองรอบด้าน
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมชัดเจน ต่างก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วถามว่า “ที่นี่คือมิติลับตลาดมืดหรือ?”
“ใช่แล้ว” ม่อเสี่ยวซีกอดอก “พอถึงเวลา พวกเจ้าก็ออกไปได้เอง”
“ออกไปได้เองหรือ?” พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของทั้งสิบสองคนก็ย่ำแย่ลงทันที
“ไม่! พวกเราออกไปไม่ได้!” ชายหนุ่มคนหนึ่งปากสั่นระริก “ถ้าออกไปจะถูกฆ่าปิดปาก ทั้งยังทำให้ครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย”
คนอื่น ๆ พากันเออออตาม “ใช่ พวกเราออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นต้องตายแน่”
“ขอผู้อาวุโสโปรดรับพวกเราไว้ด้วย พวกเรายินดีติดตามอยู่ข้างกายท่าน...”
“ไม่ออกไปหรือ?” จะว่าไปก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้
แต่ฉันจะเหนื่อยแรงช่วยพวกเขาไปทำไมล่ะ?
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงพยักหน้า “ก็ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าจงกล่าวคำสาบานต่อวิถีแห่งสวรรค์ ว่าชั่วชีวิตนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามออกจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว ห้ามขายข้าหรือทรยศข้า มิเช่นนั้นขอให้ฟ้าผ่าตาย ตกนรกชั่วกัปชั่วกัลป์ และไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้อีกตลอดกาล”
“ได้! พวกเราจะสาบานเดี๋ยวนี้...” ทั้งสิบสองคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต่างยกมือขึ้นกล่าวคำสาบาน กลัวว่าขอนไม้ลอยน้ำที่มองไม่เห็นนี้จะจากไป
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องโดยสาร กระตุ้นเรือเมฆาให้พุ่งทะยานลึกเข้าไปในมิติลับ
จากนั้นนางก่อค่ายกลปิดกั้นขึ้นอีกชั้น ตัดขาดสายตาของทั้งสิบสองคนจากภายนอก