ไม่นานนัก ยานเหาะก็ลงจอดภายในเมือง
ม่อเสี่ยวซีซ่อนร่างกายแล้วเดินตามคนอื่น ๆ ลงจากยาน
เบื้องหน้าหอหมู่หนึ่งที่สูงตระหง่านที่สุด บนซุ้มประตูมีอักษรสลักไว้สามตัวว่า สำนักเทียนเหยียน
ส่วนหอหมู่ใกล้เคียงต่างแขวนป้ายชื่อสำนักเสวียนเทียน สำนักยันต์ค่ายกล สำนักโอสถวิญญาณ และสำนักอื่น ๆ
ดูท่า ที่นี่จะเป็นฐานที่มั่นร่วมกันของหลายสำนัก
ม่อเสี่ยวซีเดินเข้าไปใกล้หมู่หอ พลันเห็นชายหญิงสองคนที่มีรูปโฉมเย้ายวนเดินตรงเข้ามาอย่างแช่มช้อย
แม้อยู่ห่างไกล นางก็ยังสัมผัสได้ถึงไอสังหารหยินบนร่างของทั้งคู่
ปีศาจวาดหนัง?
หรือผู้บำเพ็ญที่สวมหนังมนุษย์วาดลวดลาย?
ม่อเสี่ยวซีไม่มีเวลาจำแนกให้ชัด รีบแปะยันต์ปกปิดลมหายใจระดับสูงลงบนร่างอีกแผ่น แล้วไปยืนอยู่ริมทาง
ปีศาจวาดหนังทั้งสองเดินตรงไปยังสำนักโอสถวิญญาณ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนสะกดรอยตามมา
ทั้งคู่เดินเข้าไปในตำหนักแห่งหนึ่งเพื่อพบผู้ดูแลขั้นสร้างฐาน “ผู้ดูแลหวัง ผู้อาวุโสใหญ่ให้พวกข้ามารับยาเม็ดประจำเดือนนี้”
ผู้ดูแลหวังมีรูปโฉมโดดเด่นเช่นกัน เขาพยักหน้าให้ทั้งสอง ก่อนหยิบขวดหยกสิบกว่าขวดออกจากตู้ยา “นี่คือยารวมหยวนชี่สองขวด ยารวมลมปราณห้าขวด และเม็ดหลอมกายห้าขวด”
ทั้งสองเก็บขวดหยกไป หญิงสาวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เหตุใดจึงไม่มียาสร้างฐาน?”
ผู้ดูแลหวังกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ยาสร้างฐานยังขาดตัวยาอยู่หนึ่งชนิด ชั่วคราวจึงยังหลอมไม่ได้”
“เหตุใดยังขาดยาอีก? คราวก่อนไม่ใช่ว่ามีครบแล้วหรือ?” หญิงสาวไม่พอใจเล็กน้อย
ผู้ดูแลหวังเหลือบตาขึ้น “ยาสร้างฐานเป็นยาเม็ดระดับสาม อัตราการหลอมสำเร็จต่ำ เมื่อวานสูญเสียวัตถุดิบไปหนึ่งเตา ย่อมส่งมอบไม่ได้”